ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٩

اشعار فارسى

تيز بينايى نه عين آشنايى باشدت * بگذر از ديدار و ديده ، آنگهى زيبا شوى

آنچه دانستى رهست و ديده آن را منزلست * چون ره و منزل نماند ، آنگهى و الا شوى

ور محبّى ، مر محبّان را علامتها بود * يك علامت آن بود كز غير او يكتا شوى

ور فقيرى ، پس ترا نسبت بريدن محو گشت * مى چه پندارى كه با چندين نسب صحرا شوى

خاك را در خاك باز و پاك را در پاك باز * تا ميان خاك و پاك اندر تو ناپيدا شوى

خويشتن را گر توانى منصور حلّاج كن * تا مگر يك‌بارگى در فتنه و غوغا شوى

( منصور ابدلان ) ، 267