ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٨

اشعار فارسى

جز رنج تن نديدم و ندوه دل فزودن * وز بهر طمع دنيا مر سفله را ستودن

( خواجه حكيم سمرقندى ) ، 72 - 73

بگريز از آنكه گويد با تو وفا كنم من * ور حاجتى بخواهى آن را روا كنم من

گر تو بيازمايى او را به حاجت خويش * گويد : بخواه از حقّ تا خود دعا كنم من

( نامعلوم ) ، 95

دشنام دهد ترا خسيسى * چاره چه بود به جز شنودن

گر سگ بگزد ترا چه گويى * تو باز توانىاش گزيدن ؟

( نامعلوم ) ، 37

ز هرچه مزه دردى انگيخته * همه نيك وى بايد آميخته

( آفرين‌نامه ) ، 283

جوانى و بيكارى و خواسته * ازين سه بود دينها كاسته

( خواجه حكيم ) ، 157

به جنگ در مشتاب اى دل از همىدانى * كه خشم خوردن آسان‌تر از پشيمانى

( نامعلوم ) ، 253

وانگرى و شرف هر دو گُرد گرد آيند * بود وطنشان اندر دل توكّل جوى

هر آنكه كرد توكّل ورا بس است خداى * معين و ناصر و نصرت دهند [ ه ] از همه روى

كسى كه كرد بسنده بدانكه بهرهء اوست * مدان ز آدميان كس به قدر و پايهء اوى

( حكيم جوهرى سمرقندى ) ، 171

همچنان كز ترك نادانى همى دانا شوى * ترك دانايى ببايد ، آنگهى بينا شوى

چون شدى بينا ، ترا با هيچ هستى كار نيست * تا درو شركى نيارى مرتد و رسوا شوى