تحفة أهل العرفان في ذكر سيد الأقطاب روزبهان ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

باب پنجم در فوائد متفرقه

بشنيد ، از مسرت اطناب ببريد ، و اين قطعه همىگفت :

شكر اين آمدن كه داند گفت * عذر باز آمدن كه يا رد خواست

الحمد للّه كه شهرستان دل باز دست سلطان عشق رسيد ، و لشكر هوا و هوس برميد . عقل اول كه قهرمان جان است خسته‌وار عصمت شادروان بارگاه اوج قدس از غبار وسواس بيفشاند . جان و جسم همرنگ آدم گشت . از ولايت عقل و علم اهرمن بگريخت ، و دست دل به دامن جانان رسيد .

ملك سليمان تو راست ، گم مكن انگشترى

رويى كه به آب صفاء صَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ ( 64 / 3 ) بشستند ، و منقوش نقش خاتم فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ ( 23 / 14 ) كردند ، آن يوسف زمانه در چاه هوا و اهل هوا نگذارند .

و چون او را به حبل وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ ( 3 / 103 ) بدان جذبت در ميان الفت در آوردند ، نداى يا بشر اى هذا غلام به ما رسيد ، از شادى مصر جان پرمحبت او گشت .

اينك هلال دل‌ها آمد پديد ناگه * هان اى هلال جويان ربى و ربك اللّه

چون يوسف بر تخت تَوَفَّنِي مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ ( 12 / 101 ) نشين ، تا انجم فلك پيشت فروريزند و ملك سماويان عالم معرفت تو را سجود كنند وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً ( 12 / 100 ) .

چون آدم ثانى گشتى و به كسوت ملكوتى رسيدى ، هان و هان تا دانهء از تله « 1 » شيطان مخورى ، كه در آن مركز ذو الجلال كرّوبيان تو را خدمت كنند اسجدوا لآدم . در اين مهبط سراى ندم چون آدم غم خور هر دمى و صد رَبَّنا ظَلَمْنا ( 7 / 23 ) و هر نفسى و هزار تبت اليك با مجلس يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ ( 2 / 222 ) چون آدم و عيسى با فلق صبح اول تلقين‌گيرى ، و مطاياى نام كبريا كه مهاد عرايس ملكوت كشند غبار احديتشان به جان پذيرى ، شاهد مشاهد

( 1 ) - نسخهء اصل : از بله