تحفة أهل العرفان في ذكر سيد الأقطاب روزبهان ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

شطح شيخ ابو الحسين نورى ( رحمة اللّه عليه )

او را رشك نمود ، گفت : تو هنوز چون ابراهيم در آينهء : رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى ( 2 / 260 ) ، مىنگرى . هان كه مر آفتاب قدم در مغرب ابد رفت . نوزادگان عدم را برانداز كه رخش قدم خريطهء « 1 » دبيران تزوير ملكوت ارض و سما برنگيرد . چون خود را بازديد ، خود را در غير يافت . چون ابراهيم تبر تبرا انى بريء برگرفت ، بتان آيات را زخم : فجعلهم جذاذا زد . از رشك عشق گفت : إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي ( 38 / 32 ) . اين اصنام امتنان بياوريد - وردوها على - همه را پاره‌پاره كرد . فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ ( 38 / 33 ) در شرع عارفان شريعت محبت در عشق چنين فرمايند كه : هرچه دون معشوق است ، آن را آتش زن ، اگرچه بهشت باشد و هرچه در آن است . و آنچه به خود نپسندند ، براى فتنه به كس نپسندند . حديث ما تحب لنفسك به ياد دار و در معرفت جملهء وجود جز حق خوار دار . خبر ندارى كه در جريان خاطر حق در مشاهدهء بارى ، جان متوارى به غير اللّه التفات نكند .

ديدهء سيد پاكان ملكوت در مشاهده جز حق نديد ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى ( 53 / 17 ) سر سرش در عين عيان به جنان التفات نكرد ، زيرا كه ديدهء معرفتش از مكحلهء : قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ ( 6 / 91 ) به ميل فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ ( 47 / 19 ) ، به سرمه ما كَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى ( 53 / 11 ) مكحول بود . اگرچه مطيهء « 2 » كام عشق گزارش از وقر « 3 » : إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ ( 33 / 72 ) در صحراء قاب قوسين رنجور بود . نديدى كه ناقه‌كش مهد : سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى ( 17 / 1 ) در بطحاء مكه مفتاح كنوز گنج گنجور ممالك عالم چون آورد و گفت كه سليمان قهرمان ولايت عشق تو بود ، خزانهء ملك آفاق تو راست هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 38 / 39 ) خواجهء عاشقان رايت الفقر فخرى سر به آسمان قدم افراشته ديد ، گفت : اى پيك نامهء اسرار و اى مسافر عالم انوار ! نى نى لا يا رب و لكن اجوع يوما و اشبع يوما .

( 1 ) - ظرفى است از پوست و جز آن ( منتخب اللغات ) . ( 2 ) - سوارى و مركب ( منتخب اللغات ) . ( 3 ) - بالكسر و سكون قاف : بارى كه آن را خر يا اشتر تواند برداشت .