گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٣

اخلاص

يا در روايت است :

وَ لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى ؛

عمل‌ها به وسيله نيت است .

و بر هر انسانى از عملش آن مىرسد كه انگيزه آن عمل است ؛ يعنى روح عمل و شرافت و فضيلت و ارزش عمل به وسيله انگيزه و علت غايى آن است .

و اخلاص ، در منطق قرآن و روايات و در بحث علم اخلاق ، معنايش اين است كه انگيزه انسان براى عمل خدايى باشد ، و امر خدا او را به سوى هر عملى حركت دهد .

و اسلام براى اخلاص ارزش زيادى قايل شده است .

وقتى كه بهشتيان ، بعد از تمام شدن اعمال به « بهشت » ، جايگاه ابديشان وارد مىشوند و آن همه نعمت‌هاى ارزندهء جاودانى را از طرف خدا مىبينند ، آن وقت اين جمله را مىگويند :

« إِنَّ رَبَّنَا لَغَفُورٌ شَكُورٌ » ؛

پروردگار ما بخشنده و شكرگزار است .

يعنى براى كارهاى نيك ما اين همه پاداش خوب عطا فرموده است .

امام صادق عليه السلام نيز مىفرمايد : خداوند شكرگزار است . سپس اين جمله را مىفرمايد :

إِنَّ الْعَبْدَ لَيُصَلِّى رَكْعَتَيْنِ يُرِيدُ بِهِمَا وَجْهَ اللَّهِ فَيُدْخِلُهُ اللَّهُ الْجَنَّة ؛

بنده خدا با دو ركعت نمازى كه خالصانه براى خدا انجام داده ، خداوند او را مورد مغفرت و آمرزش قرار مىدهد و به بهشت مىبرد .

قرآن در بارهء حضرت ابراهيم مىفرمايد :

« مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيّاً وَ لَا نَصْرَانِيّاً وَ لكِنْ كَانَ حَنِيفاً مُسْلِماً » ؛

ابراهيم ، نه يهودى بود و نه نصرانى ، بلكه حق‌گرايى فرمانبردار بود ، و از