گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٧

18 . اخلاق اسلامى ( اسماء روح )

كتاب اللَّه است و ما بايد به دنبال اين باشيم كه در دنيا درصدد اصلاح اين كتاب برآييم .

همواره سعى كنيد كه متأدّب به آداب اللَّه و متخلق به اخلاق اللَّه گرديد . من همواره توصيه كرده‌ام ، اكنون نيز توصيه مىكنم كه يكى از لوازم تقرّب شما انجام نافله است .

شما بايد بدانيد كه اگر نافله نمىخوانيد ، در انجام وظيفه قصور و كوتاهى كرده‌ايد .

در قديم الايام ، اصحاب ائمه - صلوات اللَّه عليهم - نوافل را همچون واجبات مىپنداشتند و كمتر روزى بر آنان مىگذشت كه پنجاه و يك ركعت نوافلشان را به جا نياورند .

در روايت است كه شخصى خدمت امام معصوم رسيد . امام در مقام اهميت نماز به او فرمود : هر اندازه از نماز واجب تو كه حضور قلب در آن باشد ، پذيرفته است و باقى به حساب نمىآيد . راوى با تعجب گفت : « فويل لى ، فويل لى ، ثم ويل لى » ؛ واى بر من ! چرا كه در نماز حواس من هميشه بدين سو و آن سو است .

لابد هيچ مقدارى از نمازهاى من نوشته نمىشود .

حضرت فرمود : اندوهناك مباش ، خداوند با نوافل جبران مىكند . وقتى نوافل انجام شد ، فرايض كامل و تمام مىشود .

ما بايد همواره از خدا بخواهيم كه قلوب ما را متوجه خود فرموده و پيوند ما را با خويش مستحكم گرداند .

در روايت مفيد و مختصرى از رسول اكرم صلى الله عليه و آله وارد شده است :

طُوبَى لِمَنْ طَابَ كَسْبُهُ وَ صَلُحَتْ سَرِيرَتُهُ وَ حَسُنَتْ عَلَانِيَتُهُ وَ اسْتَقَامَتْ خَلِيقَتُه .

« طوبى » صيغه‌اى است براى تعريف و تمجيد و يا جاى خاصى از بهشت است . به هر حال ، رسول خدا مىفرمايد :

طوبى از آنِ كسى است كه كسبش پاكيزه ، باطنش صالح ، ظاهرش آراسته و اخلاقش نيكو باشد .