مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٩٧

آنچه بين امام عليه السلام و هشام گذشت

تا اوج عزّتى مىرسد كه به دور از دسترس

مردم مسلمان عرب و عجم است

آن نورى كه تاريكى شب را مىشكافد از نور جمال اوست

چنان كه خورشيد با تابش خود ، تيرگىها را مىشكافد

بوى خوش از عصاى دست او ساطع است

وَه چه كف دست باشكوهى كه در اصل خوشبوست !

نژادش را از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم گرفته است

و عناصر و خو و خصلتهايش نيكوست

او بارهاى سنگين مردمانى را كه سنگين بارند به دوش مىكشد ،

شيرين شمايلى كه نعمتها در نزد او شيرين است

اين فرزند فاطمهء والانژاد است كه

به نام او در بهشت جاويد ، قلم حركت مىكند

خداوند او را از قديم فضل و شرف داده

و در لوح خداوندى اين فضل و شرف را قلم به نام او رقم زده است

از جد او پيامبران فضيلت خود را وام گرفته‌اند

و از امت او نيز امّتهاى ديگر فضل خود را وام گرفته‌ند

تمام خلايق را احسان او فرا گرفته و

پستى و تنگدستى و تاريكىها از آنها دور شده است

هر دو دستش چو بارانى است كه سودش همگانى

و همواره جارى است و نيستى در آنها راه ندارد

نرمخويى كه از خشم و غضب او ( زيردستان ) نمىترسند

دو چيز زينت‌بخش اوست : خوشخويى و بخشندگى

او وعده خلافى نمىكند و طبع ميمونى دارد