مدارك التنزيل وحقائق التأويل (تفسير النسفي) (تفسيرى نسفى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٠

9 - سورة التوبه

وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ

و چون فرستاده مىشود سوره‌اى از قرآن ، مىنگرند بعض به سوى بعض از منافقان ، و به چشم اشارت مىكنند كه كسى از مؤمنان مىبيندتان ؛ ثُمَّ انْصَرَفُوا و چون بينند « 1 » كه كسى به ايشان نگران نيست ، بازگردند و بروند چون ايشان را قوّت « 2 » شنيدن قرآن نيست . صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ برگردانيد خداى تعالى دلهاىشان را « 3 » سوى ضلالت ، به سبب آنك « 4 » ايشان قومىاند « 5 » تفكر و تأمل‌ناكنندگان « 6 » در دلالت . ( 127 )

لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ

آمد رسولى به شما هم جنس و هم نسب شما ، عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ دشوار آمد بر وى بزه و هلاك و مشقت و تعب شما ؛ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ حريص بر ايمانتان ، بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ بر مؤمنان بخشاينده و مهربان . ( 128 )

فَإِنْ تَوَلَّوْا

اگر روى بگردانند از متابعت تو ، و روى آرند به مخالفت تو ؛ فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ بگو يا محمد كه خداى تعالى مرا بسنده است « 7 » ، و كفايت وى به همه بندگان رسنده است ؛ و وى خداى يكى است ، و جز وى خداى نيست . عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ بر وى توكّل كردم ، و خويشتن به وى سپردم ، وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ و وى است آفريدگار عرش عظيم ، و سزاى تسبيح و تحميد و تهليل و تكبير و تمجيد « 8 » و تعظيم . ( 129 )

( 1 ) - ن و ت : چون دانند . ( 2 ) - ن : طاقت . ( 3 ) - ن : « را » ندارد . ( 4 ) - ن : بدانكه . ( 5 ) - اصل : قوم . ( 6 ) - ن : ناكننده . ( 7 ) - ن : پسندست . ( 8 ) - ن : « تمجيد » ندارد .