مدارك التنزيل وحقائق التأويل (تفسير النسفي) (تفسيرى نسفى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٦

9 - سورة التوبه

آمد مروى را « 1 » كه وى دشمن خداوند است بدان سبب كه « 2 » بر كفر مرد ، بيزارى ستد از وى و به عقوبتش سپرد ؛ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ و بود ابراهيم ، خداى ترس و حليم . ( 114 )

وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُمْ ما يَتَّقُونَ

و خداى تعالى حكم نكند به گمراهى آمرزش خواهندگان كافران ، بعد آنك راه راست دادشان به ايمان ؛ تا آنگاه كه پيدا كندشان كه از چه پرهيز كردنى است ، يعنى آمرزش خواستن مشركان ماندنى است ؛ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ چه خداى تعالى به هر چيزى داناست ، و علم بر كمال مرور است . ( 115 )

إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ

خداوند جهان‌آفرين ، مر وى را « 3 » ست پادشاهى آسمان و زمين ؛ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وى زياند ، و وى ميراند ؛ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ و نيست مر شما را به جز « 4 » خداوند تعالى به خود پذيرنده ، و نصرت‌كننده . ( 116 )

لَقَدْ تابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي ساعَةِ الْعُسْرَةِ

پذرفت خداى تعالى توبهء رسول و مهاجريان و انصاريان ، آنها كه متابعت كردند رسول را صلى اللّه عليه و سلم در غزو « 5 » تبوك كه در وى دشوارى و تنگى بود در مركب و آب‌ونان ، مِنْ بَعْدِ ما كادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ از پس « 6 » آنك نزديك بود كه بگرايستى دلهاى گروهى « 7 » از ايشان به بازگشتن به خان‌ومان ، ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ بازداشت‌شان بر آن توبه كه وى است رحمت‌كننده و بخشاينده بر بندگان . ( 117 )

( 1 ) - ن : ورا . ( 2 ) - ن : بدانكه . ( 3 ) - ن : ورا . ( 4 ) - ن : جز . ( 5 ) - ن : غزوهء . ( 6 ) - ن : سپس . ( 7 ) - اصل : گروه .