مدارك التنزيل وحقائق التأويل (تفسير النسفي) (تفسيرى نسفى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٨٥

2 - سورة البقرة

راه راست از گمراهى ؛ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ هر كه بيزارى ستاند از بتان ، و بگرود به آفريدگار خلقان ؛ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لَا انْفِصامَ لَها چنگ در زد در « 1 » گوشهء استوار كه وى را « 2 » گسستن نيست ، وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ و خداى تعالى شنوا و داناى هر اقرارى « 3 » و اعتقاديست . ( 256 )

اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا

خداى تعالى ناصر مؤمنان است به حقيقت ، يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بيرون « 4 » مىآردشان از تاريكيهاى ضلالت ، به روشنايى هدايت ، به توفيق و عصمت . وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ و آنها كه كافرانند ، دوستان ايشان معبود خواندگان ايشانند ؛ به جهالت بيرون « 8 » مىآرندشان از روشنايى هدايت ، به تاريكيهاى ضلالت ، به طريق سببيّت ؛ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ آنهااند دوزخيان ، هُمْ فِيها خالِدُونَ ايشان بودند در آنجا جاويدان « 5 » . ( 257 )

لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّهِ

أ نيافتى يا محمد خبر آن‌كس كه به حجّت در آمد با ابراهيم ، در معارضهء خدايى با خداى عظيم . أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ بدانك خداى تعالى بدادش پادشاهى ، و آن نمرود لعين « 6 » بود كه مىكرد دعوى خدايى ؛ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ چون گفت ابراهيم خداى من آنست كه بزياند ، و بميراند ؛ قالَ أَنَا أُحْيِي وَ أُمِيتُ نمرود گفت : من نيز بزيانم و بميرانم ؛ دو زندانى را آورد ، يكى را كشت و يكى را رها كرد . قالَ إِبْراهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ ابراهيم گفت :

اللّه تعالى آفتاب را از مشرق مىبرآرد تو از مغرب وى را « 7 » برآر ، فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ

( 1 ) - ن و ت : به ( 2 ) - ن : ورا . ( 3 ) - ن و ت : و هر . . ( 4 ) - ن : برون . ( 5 ) - ن : جاودان . ( 6 ) - ن : « لعين » ندارد . ( 7 ) - ن : ورا . ( 8 ) - ن : برون .