كنز العرفان في فقه القرآن (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٠
[ 123 ] آيهء پنجم :
بيرون گرديد و به چراگاهى از مدينه اسبان خود را رها نمود و ابيات ذيل را ترنّم مىنمود .
«
قد لفّها اللّيل بسوّاق حطم * ليس براعى ابل و لا غنم
و لا بجزّار على ظهر و ضمّ * باتوا نياما و ابن هند لم ينم
بات يقاسيها غلام كالزلم * خدلّج الساقين ممسوح القدم
» شب آن را در هم پيچيد ، با رهگذران ستمگر و خردكننده ، نه به وسيلهء چوپانهاى شتر و گوسفندچران و نه سلاح‌هايى كه گوشت را بر روى تخته خرد مىكنند ، ايشان شب به سر بردند و خوابيدند ، امّا پسر هند هرگز به خواب نرفت . شب را با رنج و عذاب دست و پنجه نرم كرد . نوجوان باريك‌اندام مانند تير پيكان با ساق‌هاى آماس كرده و پنجه‌هاى له شده » .
سپس در سال بعدى با حالتى آمد كه قصد زيارت كعبه را داشت و قربانى خود را علامت‌گذارى نموده بود . رسول خدا ( ص ) خواست از او ممانعت به عمل آورد و آيهء مباركه نازل شد كه « وَ لَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ » ؛ يعنى : نبايد كسانى را كه براى خشنودى پروردگار و جلب رضاى او و حتّى براى بدست آوردن سود تجارى به قصد زيارت بيت اللّه الحرام حركت مىكنند ، مزاحمت كنيد » .
برخى گفته‌اند : از سورهء مائده جز اين آيه ، هيچ آيه‌اى نسخ نشده است و از حسن نقل شده است كه در سورهء مائده ، آيه‌اى كه نسخ شده باشد ، وجود ندارد ( چه آنكه سورهء مائده در اواخر عمر رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) نازل شده است ) .
راجع به شهر حرام و قلائد ( قلّاده چيزى كه به گردن گوسفند و هر حيوان و يا انسان آويزان مىكنند ) . قبلا نوشتيم .
« الشّعائر » ؛ برخى گفته‌اند « شعاير » در آيه يعنى همهء حدود ، محرّمات ، واجبات ، حلال و حرام مىباشد و منظور از « لا تُحِلُّوا » يعنى : آنها را باطل نكنيد و طبق آنها عمل نماييد » . بعضىها گفته‌اند مراد از « شعائر ، مناسك حج » است .
بعضى گفته‌اند : مراد « حرم » است . بعضىها گفته‌اند منظور « حدود حرم » است .
مقصود معناى « لا تحلّوا شهر الحرام » ؛ « يعنى در « ماه‌هاى حرام ، جنگ را حلال مشمريد . معناى « لا تحلّوا الهدى و القلائد » يعنى : قربانى بىعلامت و باعلامت را در جايگاه وادى آن ، مصرف نماييد و از آن ممانعت نكنيد و به غصب و سرقت نبريد . و عطف « وَ لَا الْقَلائِدَ » به « الْهَدْيَ » با آنكه آن هم از اقسام هدى است جهت نشان دادن