كوثر فقه (شرح تحرير الوسيله) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٦

2 . بحث حكمى

جواهر « 1 » از طرق اماميه در حدّ تواتر روايت داريم كه بر حرمت سحر دلالت دارد . بر فرض هم كه متواتر نباشد روايات متعددى وارد شده است كه در ميان آنها روايات صحيح و معتبر وجود دارد و همين در اثبات حرمت عمل سحر كافى است :

روايت معتبرهء سكونى از امام صادق ( ع ) از پدر بزرگوارش از رسول اعظم ( ص ) :

ساحر المسلمين يقتل وساحر الكفار لا يقتل ، قيل يا رسول الله لِم لا يقتل ساحر الكفار ؟ قال : « لأنّ الشرك أعظم من السحر ، لأنّ السحر والشرك مقرونان » . « 2 »

البته در باب حدود روايات متعددى وجود دارد مبنى بر اينكه حدّ شرعى جادوگرى قتل است و اگر سحر حرام نباشد وجهى ندارد كه داراى حدّ شرعى قتل باشد كه بالاترين نوع حدّ است نسبت به تازيانه و مانند آن .

صحيحهء حضرت عبدالعظيم الحسنى از امام نهم ( ع ) در ذكر گناهان كبيره كه دهمين مورد را سحر دانسته و مىفرمايد :

« والسحر لأنّ الله عزّ وجلّ يقول : وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ » . « 3 »

روايت نصر بن قابوس از امام رضا ( ع ) :

« المنجّم ملعون ، والكاهن ملعون ، والساحر ملعون ، والمغنّية ملعونة ، و من آواها ملعون ، وآكل كسبها ملعون » . « 4 »

نتيجه : اصل حرمت سحر جاى بحث نيست و از قطعيات است .

حكم عقل : صاحب جواهر مسأله اعتبار و ملاحظات عقلى را هم به عنوان مؤيد و بازوى تقويت‌كنندهء روايات آورده و در بيان ادراك عقلى چنين آورده :

ضرورة كونه منبع فساد مورث الشك في كثير من آيات الله ، وموهم للشركة مع

( 1 ) . جواهر الكلام ، ج 22 ، ص 75 . ( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 17 ، ص 146 ، ح 2 . ( 3 ) . همان ، ج 15 ، ص 319 ، ح 2 . ( 4 ) . همان ، ج 17 ، ص 143 ، ح 7 .