مسند الإمام الكاظم (ع) (مسند امام الكاظم ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٨
عقل و امتيازات آن
عمل كم خود نيز خرسند نباشند خود را با اينكه زيرك و نيكوكارند بد شمارند !
اى هشام ! حيا از ايمان است و ايمان در بهشت و بىحيايى از جفاست و جفاكارى در دوزخ !
اى هشام ! گويندگان سه دسته‌اند : سودبرنده ، سالم و پرجنجال ! سودبرنده كسى است كه ذكر خدا گويد . سالم ( كم سخن و ) خاموش است و جنجالى آدم بيهوده‌گوست ، براستى كه خداوند بهشت را بر هرزه‌گوى پرروى بىحياى لاابالى باكى ندارد كه چه گويد يا به او چه گويند ، حرام كرده است . ابوذر مىفرمود : اى طالب علم ! اين زبان كليد خوبى و بدى است ، به دهانت مهرگذار چنانچه بر طلا و نقره ات مهر مىنهى .
اى هشام ! چه بد بنده‌اى است ، بندهء دو زبان و دورو كه بر ادر دينيش را در پيشرو ستايد و در پشت سرش او را بخورد ، اگر چيزى به و عطا شود حسد ورزد و اگر گرفتار شود او را تنها گذارد . زودرس‌ترين پاداش خوب پاداش نيكوكارى است و زودرس‌ترين كيفر ، كيفر ظلم و تجاوز است . بدترين بندگان خدا كسى است كه از بدزبانى او نشستن با او را نمىپسندى ، و آيا چيزى مردم را در دوزخ سرنگون سازد جز آن‌كه با زبان خود بدروند . از نيكى اسلام شخص ، نگفتن سخن بيهوده است !
اى هشام ! ايمان كامل نداردكسى مگر هم بيمناك و هم اميدوار باشد ، بيمناك و اميدوار نيست كسى مگر دربارهء آنچه بيمناك و اميدوار است كار كند .
اى هشام ! خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : به عزّت و جلال ، عظمت و قدرت ، بها و علو مقامم سوگند كه هيچ بنده‌اى خواستهء مرا بر خواستهء خود مقدم