مجموعه مصنفات حكيم مؤسس آقا على مدرس طهرانى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٥

8 . وفات حكيم مؤسس

و خير نزل و فدهم من بابه * شاموا بروق الفيض من سحابه

كم من سحاب الغيب فى جعابه * و كم من الاسرار فى عيابه

كانّه اذا حجّ فى اجابه * قدسلّ سيف الحقّ من قرابه

فى عصره كان العلى اولى به * لطيفة الكونين فى ثيابه

ما غير تقوى الله فى جبابه * كان الهدى فتحا على اصحابه

فيدخلون البيت من ابوابه * و يحمدون الله لاستيهابه

من بعد حول كان فى ابابه * قد ذهب اليوم الى مثابه

ثاب الى الرحمان فى ذهابه * العلم قد غرّب من ايابه

و جزّ سبّ الدرس من جذابه * و اغترب الفضل من اغترابه

و غابت الحكمة من غيابه * و انشعب الكلام من اشعابه

و انعزل المنطق من احزابه * و احتجب التنزيل فى حجابه

و استتر التأويل فى نقابه * ضلّ سبيل الرشد عن طلابه

لانّه مات الذى يهدى به * اطبقه النور على ترابه

ارّخت ملهوفا على انتحابه * استاذنا آب الى مآبه

مصراع اخير به حساب ابجد مساوى 1307 سال وفات آقا على است .

دومين قصيدهء او در بحر مجتثّ مربّع شامل نه چهارپاره است :

نعيت انّ عليّا * و كان حولا سقيما

فكاد شوقا الى الوصل * تائها يهيما

بنفسه جاد توقا * الى الدخول الحريما

طوبى له اذ تخطى * بالخلّد حلّ مقيما

لكن قلبّ الاعالى * للّهم صار جحيما

و قلّما فى قرون * رآه قرنا حكيما

للاقدمين من الفضل * كان كفوا كريما

بل مثله فى المعالى * لا تحسبنّ قديما

من هجره العلم يبكى * و الفضل يغدوا مليما

و الحكم اضحى يتيما * و الحجر امسى لطيما

و الدرس بات لدنيا * و الحدس ظل سليما

و العصرا صبح خلوا * و الدهر عدّ عقيما

و القرن قيل شحيح * و الحين سمّى ذميما

و الليل لقّب حقّا * شرّا بغيضا شتيما

لا تغفلنّ الدواهى * لا يتركنّ اديما

يقود صرف الليالى * اليك خطبا بهيما

يامن يحاول ضبطا * حول الوفاة نظيما

للعام ارّخ حسيبا * قد فاز فوزا عظيما