مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٣

صفات امام منصوص

گرفته است كه آنان همان شيعيان ما هستند .

سپس فرمود : « فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ » « 1 » يعنى از ولايت غير امام حق پرهيز كنند و باز مىفرمايد : « يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ » مقصود پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و وصىّ او و قائم عليه السلام است كه در وقت ظهور مردم را امر به معروف و نهى از منكر نمايد ؛ منكر يعنى انكار فضل امامت و دانسته آن را رد كردن . و « يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ » .

طيّبات يعنى فرا گرفتن علم را از اهلش بر آنها حلال كند « وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ » و خبائث را بر ايشان حرام سازد يعنى سخنان مخالف و ناروا را بر ايشان تحريم نمايد « وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ » « 2 » و از دوش آنها بار سنگين گناهانى را كه پيش از معرفت فضل امام مرتكب شده و مأمور به آن نبوده‌اند از دوش آنها بردارد و چون فضل امام را شناختند و فهميدند ، خداوند بار سنگين يعنى همان گناهانشان را از دوش آنها برداشت . سپس نسبت آنها را بيان كرده و معرّفى نموده ، مىفرمايد : « فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ ( يعنى به امام ) وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ » « 3 » يعنى آن كسانى كه از پرستش جبت و طاغوت اجتناب كردند ، و جبت و

( 1 ) - همان / 156 : من به زودى رحمتم را براى كسانى كه تقوا پيشه مىكنند ، مىنويسم . ( 2 ) - همان / 157 : پيامبرى كه علامات و نشانه‌هاى او را در تورات و انجيل مشاهده مىكنند . وطيبات ؛ آنچه را كه طبع سليم مىپسندد براى آنها حلال و آنچه خبيث و تنفرآميز باشد براى آنها حرام مىشمرد و بارهاى سنگين را از دوش آنها بر مىدارد . ( 3 ) - اعراف / 157 : پس كسانى كه به او ايمان بياورند و او را بزرگ شمارند و در ابلاغ رسالتش يارىكنند و از نور آشكارى كه به او نازل شده است پيروى كنند بدون ترديد چنين اشخاصى رستگارند .