مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٨

روايات امام عليه السلام دربارهء اصحاب اخدود

در روى زمين در قلمرو خودش شدت يافت خداوند او را در سمت راست سرش به دردسرى مبتلا كرد به حدى كه او را از خوردن و آشاميدن بازداشته بود ، پس كمك خواست و ذليل شد . و وزيرانش را فراخواند و به آنها از درد خود شكايت كرد . پس آنها داروهايى را به وى خوراندند ، ولى از توقف درد نااميد شد . در همان وقت بود كه خداوند پيامبرى را مبعوث كرد و به وى گفت : سراغ روذين بندهء ستمگر من در هيأت پزشكان برو و ابتدا او را تعظيم كن و با وى به مدارا سخن بگو ! و بدون اين كه دارويى به او بخورانى و او را داغ كنى ( طبق رسم قديم محل درد را داغ مىكردند - م . ) وعدهء شفاى سريع را به او عطا كن ! و چون ديدى روى دلش به سمت تو است به او بگو : شفاى درد تو خون كودك شيرخواره‌اى است كه در حضور پدر و مادرش از روى ميل آنها بدون جبر و اكراه سر ببرند و تو از خون آن كودك سه قطره برگيرى و آن را به سوراخ طرف راست بينى خود بچكانى همان ساعت بهبود مىيابى ! آن پيامبر همان كار را كرد .

پادشاه گفت : من كسى را در بين اين مردم با چنين ويژگى سراغ ندارم ! پيامبر به وى گفت : اگر بخشش زياد بكنى به مقصودت خواهى رسيد .

راوى مىگويد : پس پادشاه فرستادگانى را به اين منظور فرستاد پس جنين تازه‌اى را بين پدر و مادر نيازمندى پيدا كردند و به آنها وعدهء بخشش زيادى را داد آنها كودك را به شاه دادند ، پس پادشاه جامى از طلا و كاردى خواست و به مادر آن بچه گفت : پسرت را در دامن خود بگير ! خداوند آن كودك را به زبان آورد و گفت : اى پادشاه از بريدن سر من ، پدر و مادرم را باز دار كه آنها بد پدر و مادرى هستند . در صورتى كه كودك ناتوان چون مظلوم واقع شود بايد پدر و مادرش از او دفاع كنند