مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٦

روايات امام عليه السلام دربارهء آدم و حوّا

كه خداى عزّوجلّ مىفرمايد : « وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ . . . » « 1 » در حالى كه بين آدم عليه السلام تا نوح عليه السلام آن را مخفى مىداشتند از اين رو نام آنها در قرآن نيامده است . و آنها نام برده نشده‌اند آن طورى كه انبياء عليه السلام را آشكارا نام برده است و اين است معناى قول خداى تعالى : « وَ رُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ » « 2 »

يعنى آنهايى را كه نامشان را پنهان داشتند نام نبرديم آن طورى كه اعلان شدگان از انبياء عليهما السلام را نام برديم .

پس نوح عليه السلام در ميان قوم خودش نهصد و پنجاه سال ماند بدون اين كه كسى در نبوّت او شريك باشد ولى او ميان قومى آمده بود كه پيامبران را تكذيب كردند ، اينان كه بين او و حضرت آدم اينان بودند ، و اين است معناى قول خداى عزّوجلّ : « كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ » « 3 » يعنى كسانى كه بين آدم تا زمان نوح عليه السلام بودند تا به اين كلام خدا : « وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ » « 4 » . سپس چون دوران نبوّت نوح عليه السلام سرآمد و روزگارش پايان گرفت ، خداى عزّوجلّ وحى فرمود : اى نوح ! نبوّت تو سرآمده و روزگارت سپرى شده است ، پس علم ، ايمان ، اسم اكبر ، ميراث علم و آثار علم نبوّت را به فرزندانت بسپار ! زيرا كه من هرگز آن را قطع نمىكنم

( 1 ) - مؤمنون / 23 : و ما نوح را به سوى قومش فرستاديم ، پس او به آنها گفت : اى قوم من ، خدا رابپرستيد ! ( 2 ) - نساء / 164 : پيامبران ديگرى كه قبلًا سرگذشت آنها را براى تو بيان كرديم و پيامبرانى كه هنوز سرگذشت آنها را شرح نداده‌ايم همگى همين مأموريت را داشتند . ( 3 ) - شعراء / 105 : قوم نوح رسولان را تكذيب كردند . ( 4 ) - شعراء / 104 : و پروردگار تو پيروز و شكست‌ناپذير و رحيم و مهربان است .