مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٠

مدايح امام عليه السلام

و در روز بارندگى زياد به باران نسبت بخل دادند

شيرهاى تنبل بيشه‌ها را به چرا واداشتند

به وسيلهء ايشان نور هدايت تابيدن گرفت

و نيكوكار از تبهكار مشخص شد

بنابراين دوستى ايشان وقف بر مؤمن

و دشمنى ايشان بر كافران حتمى است

چه بسيار قصيدهء مشهور دربارهء ايشام دارم ،

ولى اين يكى ويژه امام باقر است

امام بحقى كه در فضيلتش بالاترين

فردِ عالَم از روستايى و شهرى است

خلق خوشش به طراوت و شكوه باغهاست و

در برابر او باغ چيزى جز بامداد خوش بارانى نيست

چقدر زيان دارد ! قومى را كه حق او را غصب كردند

آرى ستمگرى راه و رسم ستمگر است !

اگر او را داور قرار مىدادند تا در بين آنها داورى كند

همچون ماه تابان مىدرخشيد !

شاخه‌اى كه از ريشه و اصل برخاسته و اصلى كه

شاخه را به بالاتر از حد چرخ گردون رسانده است

وى به رَوش پدران گرامش حركت كرد

همانند سرعت اسبِ تيزتك كه بر اسب لاغر پيشى مىگيرد

و پس از وى پسرانش در پى او آمدند

در حالى كه وارد بر صحنه ، همچون صادر از آن بود