مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٩
مدايح امام عليه السلام
در بلندا از درخت سرسبز شتابان‌تر
چه شتابى كه از جامى جهدومى پرد !
با چهاردست و پا آرام حركت مىكند ولى
در راه رفتنش بمانند نفير تيرى است كه به هدف خورد
به مدينه اقامت كن و آنجا منزل نما !
و در موضع فردى نيازمند ناچيز و خوار بايست !
و آن زمين را ببوس ! و خاك آنجا را ببوى !
و بر آن خاكِ پاك سجده كن !
و به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بهترين خلق
از گذشته و بجا مانده ، از جانب من
سلام برسان ، سلام بنده‌اى كه دوستيش
خالص و در صداقت باطنش همچون ظاهر است
و صورت بر زمين بقيع بمال ، كه خاكِ
آنجا چشم خار و خاشاك رفته را جلا مىدهد
و از قول من به ساكنان آنجا تحيّتى
چنان كه زبانزد باشد ، ابلاغ كن !
قومى كه به فضلشان در حد نهايتند
چرا كه نخستين آنها پيشرو است چون آخرين
فرد آنان كه كاخهاى بلندى را برافراشتند
سزاوار تيرهاى باريك و برنده گشتند !
و در بزرگى اصل و نسبشان همانند
تابش نور ماه تابان درخشيدند