مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٣
مدايح امام عليه السلام
اسماعيل بن محمّدبن عبداللَّه‌بن علىّبن حسين عليهما السلام و زيدبن على و عيسى و حسين‌بن ابوالعلاء است .
و باب آن حضرت جابربن يزيد جعفى است ، و همه بزرگان اجماع دارند كه فقيه‌ترين كسان از پيشينيان شش نفرند و ايشان اصحاب ابوجعفر و ابوعبداللَّه ( امام باقر و امام صادق ) عليهما السلام ؛ زرارةبن اعين و معروف بن خرّبوز و ابوبصير اسدى و فضيل بن يسار و محمّدبن مسلم طائفى و يزيدبن معاويهء عجلى مىباشند . « 1 »
مدايح امام عليه السلام
مدايح امام عليه السلام
ابن حجاج مىگويد :
وقتى كه ماه تمام در تاريكى شب ناپديد گشت
به پسر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ابوجعفر عليه السلام نگاه كن !
سيمايى از او خواهى ديد كه ستارگان
فرقدين ( دوقلو ) و مشترى را كنار مىزند
امام و پيشوا ولى بدون پيرو !
كه نه جايى براى نماز دارد و نه منبرى ! « 2 »
مغربى مىگويد :
اى فرزند آن كسى كه به زبان و بيانش
( 1 ) - مناقب ابن شهرآشوب : 2 / 295 . ( 2 ) - همان : 2 / 273 . بديهى است كه منظور شاعر از شعر آخر ، بيان شدت خفقان و حصر امام عليه السلام و پيروان اوست ! - م .