مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١١٢

كرامات امام عليه السلام

يكى از شبها گمان كردند كه بدنش سرد شده است پارچه‌اى روى او انداختند همين كه صبح شد ولىّ او به سراغ ابوجعفر عليه السلام رفت و ماجرا را گفت . ابوجعفر عليه السلام فرمود : « هرگز ! ( او نمرده است ) سرزمين شام بسيار سرد و حجاز منطقهء گرم است و گوشت او مقاوم و سخت ، تو برو نبايد عجله كنيد تا من بيايم ! » .

راوى مىگويد : سپس امام عليه السلام از جابرخاست و تجديد وضو نمود ، دوباره برگشت و دو ركعت نماز خواند و سپس مدتى دستها را مقابل صورت نگاه داشت و بعد به سجده رفت تا اين كه آفتاب درآمد آن گاه از جا برخاست و به مجلس آن مرد شامى رفت و بر او وارد شد و او را صدا زد او جواب داد ، سپس او را نشاند و مقدارى آشاميدنى طلبيد و به او نوشاند و فرمود : « شكم او را خالى نگذاريد و سرد نگهداريد و غذاى سردى به او بخورانيد . » .

پس از آن برگشت و مرد شامى به دنبال وى رفت و گفت : گواهى مىدهم كه تو حجّت خدا بر خلق او هستى ! امام عليه السلام پرسيد : « به چه دليل اين حرف را مىزنى ؟ ! »

عرض كرد : من شاهد بودم كه روح از بدنم خارج شد و به چشم خود آن را ديدم ولى اتّفاقى نيفتاد مگر اين كه مناديى ندا مىداد : روح او را به خودش بازگردانيد ! كه محمّدبن علىّ اين را از ما خواسته است ! ابوجعفر عليه السلام با شنيدن سخنان وى فرمود : « مگر نمىدانى كه خداوند بنده‌اى را دوست مىدارد ولى عملش را بد مىداند و گاهى بنده‌اى را دشمن مىدارد ولى عملش را دوست مىدارد ! » . راوى مىگويد : وى از