متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٦
داستان فرود پسر سياوش
آغاز داستان فرود پسر سياوش
جهانجوى چون شد سرافراز و گرد * سپه را به دشمن نبايد سپرد
سرشك اندر آرد به مژگان ز رشك * سرشكى كه درمان ندارد پزشك
كسى كز نژاد بزرگان بود * ز بيشى بماند سترگ آن بود
چو بىكام دل بنده بايد بدن * به كام كسى داستانها زدن
سپهبد چو خواند ورا دوستدار * نباشد خرد بر دلش سازگار
گرش آرزو باز دارد سپهر * همان آفرينش بخواند به مهر
ورا هيچ خوبى نخواهد به دل * شود آرزوهاى وى دلگسل
بويژه كش از بن نباشد خرد * خردمندش از مردمان نشمرد
چو اين داستان سر بسر بشنوى * ببينى سرمايهء بدخويى
گفتار اندر رفتن توس به تركستان
روز ديگر چون خورشيد رخ بنمود و بر تخت بنشست و بخش بره « 1 »
را به زير آورد و همه جا يك سره چون مِى زرد گشت ، از درگاه توس ، خروش تبيره و نالهء نفير و آواى كوس برخاست . از سراسر كشور ، جوش و خروش برآمد . از آواز اسپان و نفير سپاهيان ، روى خورشيد و ماه نيز كَرْفگون « 2 »
گشت . از چكاچاك جنگ افزارها و آواى پيلان ، گويى گيتى نيلگون شد . همه جا سرخ و زرد و كبود و بنفش بود . درفش كاويانى مىدرخشيد و در پيرامون آن سواران خاندان گودرز بودند . سپهدار با افسر و
( 1 ) - 112 - همان برج بره يا برج حمل است .
( 2 ) - كَرْفگون به پارسى همان قيرگون را گويند .