متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٦

داستان فرود پسر سياوش

آغاز داستان فرود پسر سياوش

جهانجوى چون شد سرافراز و گرد * سپه را به دشمن نبايد سپرد

سرشك اندر آرد به مژگان ز رشك * سرشكى كه درمان ندارد پزشك

كسى كز نژاد بزرگان بود * ز بيشى بماند سترگ آن بود

چو بىكام دل بنده بايد بدن * به كام كسى داستانها زدن

سپهبد چو خواند ورا دوستدار * نباشد خرد بر دلش سازگار

گرش آرزو باز دارد سپهر * همان آفرينش بخواند به مهر

ورا هيچ خوبى نخواهد به دل * شود آرزوهاى وى دلگسل

بويژه كش از بن نباشد خرد * خردمندش از مردمان نشمرد

چو اين داستان سر بسر بشنوى * ببينى سرمايهء بدخويى

گفتار اندر رفتن توس به تركستان

روز ديگر چون خورشيد رخ بنمود و بر تخت بنشست و بخش بره « 1 »

را به زير آورد و همه جا يك سره چون مِى زرد گشت ، از درگاه توس ، خروش تبيره و نالهء نفير و آواى كوس برخاست . از سراسر كشور ، جوش و خروش برآمد . از آواز اسپان و نفير سپاهيان ، روى خورشيد و ماه نيز كَرْف‌گون « 2 »

گشت . از چكاچاك جنگ افزارها و آواى پيلان ، گويى گيتى نيلگون شد . همه جا سرخ و زرد و كبود و بنفش بود . درفش كاويانى مىدرخشيد و در پيرامون آن سواران خاندان گودرز بودند . سپهدار با افسر و


( 1 ) - 112 - همان برج بره يا برج حمل است .

( 2 ) - كَرْف‌گون به پارسى همان قيرگون را گويند .