متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٠

همان ديده‌بان بر سر كوهسار * ببيند همى لشگر بىشمار

كشيدن نداند ز دشمن عنان * وگر پيش مژگانش آيد سنان

گر آيند دو تيز پاى نوند * همان شست بدخواه كردش به بند

سراينده ز آواز برگشت سير * همش لحن بلبل هم آواى شير

چو برداشتم جام پنجاه و هشت * نگيرم مگر ياد تابوت و دشت

دريغ آن گل و مشك و خوشاب سى * همان تيغ برّندهء پارسى

نگردد همى گرد نسرين ، تذرو * گل نارون خواهد و شاخ سرو

همىخواهم از روشن كردگار * كه چندان زمان يابم از روزگار

كزين نامور نامهء باستان * به گيتى بمانم يكى داستان

كه هر كس كه اندر سخن داد داد * ازو جز به نيكى نگيرند ياد

بدان گيتيم نيز خواهشگرست * كه با تيغ تيزست و با منبرست

منم بندهء اهل بيت نبى * سرافگنده بر خاك پاى وصى

اكنون به گفتار دهگان بازگرد و بنگر تا مرد سراينده چه گويد .

آگاه شدن كاووس از كار سياوش

از ديگر سوى ، به كاووس شاه آگهى رسيد كه : روزگار سياوش تباه گشت و سالار آن انجمن ، سر او را چون مرغان از تن جدا كرد . از اين بىگناهى سياوش ، نخچير كوهسار نيز شيون بكرد . بلبل بر شاخ سرو و پور « 1 »

و تذرو نيز بر گلزار بناليدند . همهء سرزمين توران پر از داغ و درد گشت و برگ گلنار در بيشه ، زرد شد . گُروى ، تشتى زرّين بنهاد و روى سياوش را چون گوسپندان ، بپيچيد و بدين سان سر شاهوار سياوش را از تنش جدا ساختند و او را فريادرس و خواستارى نبود .

( 1 ) - پور به پارسى همان درّاج را گويند كه پرنده‌اى شكارى است .