متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٣

اندرز كردن سياوش ، فرنگيس را

سياوش به فرنگيس گفت : همانا كه آن خواب من بجاى آمد و آبم تيره گشت .

زندگى من بسر آيد و اندوه روز تلخ برسد . اگر چه ايوانم سر به كيوان كشيد ، ليك بايد كه زهر مرگ را به چشم . اگر سال زندگانيم هزار و دويست نيز گردد ، سرانجام بجز خاك تيره ، جايى برايم نخواهد بود .

يكى سينهء شير باشدش جاى * يكى كركس و ديگرى را هماى

ز شب روشنايى نجويد كسى * كجا بهره دارد ز دانش بسى

اينك پنج ماه از آبستنى تو مىگذرد . بدان كه اين درختِ گزِ تو بار آوَرَد و اين بچّه ، چون برومند شود ، شهريار گردد . پس تو او را كى خسرو نام بگذار و به هنگام اندوه ، او را دلآرام ِ خود ساز .

ز خورشيد تابنده تا تيره خاك * گذر نيست از داد يزدان پاك

ز پرّ پشه تا پِى ژنده پيل * همان چشمهء آب و درياى نيل

من كه بر خاك توران كشته مىگردم و در اين خاك ، نهان مىگردم ، چه كسى مىگويد كه خاكم ايران است .

چنين گردد اين گنبد تيز رو * سراى كهن را نبينند نو

از اين پس به فرمان افراسياب ، ديگر بخت من به خواب رفت . بدان كه سر من را به بىگناهى ببرّند و از خون جگرم ، افسرى بر سرم نهند . نه گاسونه « 1 »

يابم ، نه گور و نساجامه « 2 »

و نه هيچ كسى از انجمن بر من بگريد . همچون بيگانگان بر خاك بمانم و

( 1 ) - گاسونه به پارسى به معناى تابوت است .

( 2 ) - نساجامه به پارسى به معناى كفن است .