متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٢

داستان سياوش

آغاز داستان

كنون اى سخنگوى بيدار مغز * يكى داستانى بيآراى نغز

سخن چون برابر شود با خرد * روان سراينده رامش برد

كسى را كه انديشه ناخوش بود * بد آن ناخوشى راى او كش بود

همى خويشتن را چليپا كند * به پيش خردمند رسوا كند

و ليكن نبيند كس آهوى خويش * ترا روشن آيد همه خوى خويش

اگر داد بايد كه ماند بجاى * بيآراى و ز آن پس به دانا نماى

چو دانا پسند و پسنديده گشت * به جوى تو در آب جنبيده گشت

به گفتار دهقان كنون باز گرد * نگر تا چه گويد سراينده مرد

كهن گشته اين داستانها ز من * كنون نو كند روزگار كهن

اگر زندگانى بود دير باز * بدين دين خرّم بمانم دراز

كه يك ميوه دارى بماند ز من * كه بارد همى بار او بر چمن

از آن پس كه پيمود پنجاه و هشت * بسر بر فراوان شگفتى گذشت

همى آز كمتر نگردد به سال * همى روز جويد به تقويم و فال

چه گفته است آن موبد پيش رو * كه هرگز نگردد كهن گشته نو

تو چندان كه باشى سخن گوى باش * خردمند باش و نكوخوى باش

چو رفتى سر و كار با ايزدست * اگر نيك باشدت كار ، ار بدست

نگر تا چه كارى همان بدروى * سخن هر چه گويى همان بشنوى

درشتى ز كس نشنود نرم گوى * سخن تا توانى به آزرم گوى

ز گفتار دهقان چنين داستان * تو بر خوان و برگوى از باستان