مسند الإمام المجتبى (ع) (مسند امام مجتبى ع) (فارسى) — الصفحة ٧٦١

از سورهء شورى

زبور و صحف ابراهيم و الواح موسى را داده‌اند .

در پايان تنديسى را به آن حضرت نشان داد كه مىدرخشيد ، همين كه چشم او به تنديس افتاد به شدّت گريه كرد ، پادشاه روم پرسيد : چرا گريه مىكنيد ؟ فرمود : اين صفت جدّ من محمد صلى الله عليه و آله است كه موهاى محاسنش پرپشت و ستبر سينه و گردن كشيده ، پيشانى پهن ، باريك بينى ، فراخ دندان ، زيبا صورت ، پيچيده مو ، خوشبو ، خوش سخن ، گشاده زبان كه همواره امر به معروف و نهى از منكر مىنمود و عمر شريفش شصت و سه سال بود . و از خود بجا نگذاشت جز يك انگشترى كه روى آن نوشته بود : لا إله الّا اللَّه محمد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله .

آن انگشترى را به انگشت دست راست خود مىكرد .

و شمشير خود ، ذوالفقار و تازيانه و جبّه‌اى از پشم و يك عباى پشمى از خود بجا نهاد كه همواره آن را بر تن داشت ، نه آن را پاره كرد و نه آن را دوخت تا وقتى كه به ديدار حق شتافت .

پادشاه گفت : ما در انجيل مىيابيم كه او هر چه داشت بر دو نواده‌اش ارزانى داشت ؟ آيا چنين است ؟

امام حسن عليه السلام فرمود : البته كه چنين بوده است !

پادشاه پرسيد : آيا براى شما باقى مانده است ؟

فرمود : خير .

پادشاه گفت : نخستين فتنهء اين امّت ، آن بود كه آن دو نفر بر پدر شما غلبه كردند و ايشان همان اولى و دومى بود كه بر ملك پيامبر شما مستولى شدند و اختيار اين امّت را به دست گرفتند ، در حالى كه اختيار اين امت به دست ذرّيهء پيامبرشان است كه از جمله شما آن