مبانى تشيع در منابع تسنن (فارسى) — الصفحة ٤٢٠

اشكال ديگر

ابا دارند . پس حتى اگر روايت درباره‌ى مشقت خاصى صادر شده باشد ، اما عبارت آن از اينكه تخصيص بخورد ، دور است . به بيان ديگر ، مورد مخصص نيست ؛ و عموم لفظ ملاك است نه خصوص سبب .

علاوه اينكه عبارت « ليس من البر » دلالت بر عدم اعتبار شرعى و در نتيجه عدم جواز روزه در سفر مىكند ؟ چه اينكه اين عبارت در قرآن كريم به همين معنا به كار رفته است ، مانند : لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ . . . « 1 » و . . . لَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ ظُهُورِها . . . « 2 »

علاوه بر آنچه گفته شد ، اسناد اين روايات ، بويژه روايت دوم الصيام فى السفر كالافطار فى الحضر ، درست است و ابن حزم در « محلى » بر صحت آن تأكيد ورزيده است . « 3 »

( 1 ) - بقرة ، 177 . ( 2 ) - بقرة ، 189 . ( 3 ) - ر . ك : المحلى ، ج 6 ، ص 257 .