مبانى تشيع در منابع تسنن (فارسى) — الصفحة ٣٦٣
قنوت
قنوت
قنوت
جاى بسى شگفتى است كه با وجود آيات و نيز رواياتى كه استحباب دعا را در نماز بيان كرده است ، برخى از فقهاى اهل سنت از يكى از سنتهاى مؤكد در نماز ، يعنى قنوت ، پرهيز مىكنند ؛ و آن را مختص به زمان اضطرار مىدانند .
ابو حنيفه و ثورى مىگويند : قنوت در هيچ نمازى سنت نيست . مالك و شافعى ، قنوت در نماز صبح را در هر وضعى سنت مىدانند . حنبلىها نيز قنوت در نماز صبح و غير آن را سنت نمىدانند مگر اينكه مسأله‌ى مهمى مانند نفرين دشمن و يا پيروزى اسلام پيش آيد . « 1 »
دعا ، يعنى راز و نياز با معبود و درخواست حاجت از وى . لذا عاملى مهم براى استحكام ارتباط با ماوراء طبيعت است ؛ ارتباطى كه تأثيرات عمده‌اى در روند تكاملى انسان مىتواند داشته باشد ؛ به‌طورى كه با برآورده شدن آن ، قابل قياس نيست .
قرآن كريم پرهيز از دعا را موجب تكبر در برابر خدا دانسته است .
وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ . « 2 »
« پروردگارتان گفته است ، مرا بخوانيد تا دعاى شما را بپذيرم كسانى كه از عبادت من تكبر مىورزند به زودى با ذلت وارد دوزخ مىشوند . »
در آيات قرآن كريم ، خداوند دعا را موجب رشد دانسته و خود را نزديك دعا
( 1 ) - مغنى ابنى قدامة ، ج 1 ، ص 823 . ( 2 ) - غافر ، 60 .