مبانى تشيع در منابع تسنن (فارسى) — الصفحة ٣١٦
شبهه
براى به دست آوردن رضاى خداست ، خواه اين نذر مستقيما براى خدا و با صيغه نذرت لله صورت گيرد و خواه مثلا براى رسول خدا نذر كند و بگويد نذرت للرسول اللّه و . . . ؛ زيرا در هردو صورت ، نذر براى خداست ؛ ولى در مورد دوم ، تنها جهت مصرف نذر ، معين شده است ؛ نه اينكه لام غايت باشد و نذركننده براى رسول خدا نذر كرده باشد . مانند اينكه به كسى به‌جاى اينكه گفته شود تو را به خدا اين كار را براى من انجام ده ، بگويد تو را به پيامبر اين كار را براى من انجام ده . وى نمىخواهد به شخص نامبرده قسم ياد كند ، بلكه تنها مىخواهد آن كار براى خدا و به جهت آن شخص انجام پذيرد .
عبد اللّه بن جعفر مىگويد : « هرگاه از عمويم على ، چيزى مىخواستم و توجه نمىكرد ، او را به حق جعفر قسم مىدادم و او اجابت مىكرد . » « 1 »
از مسروق نيز نقل شده است كه وى به عايشه گفت : « تو را به صاحب اين قبر ( قبر پيامبر ) از وى چيزى درباره‌ى خوارج شنيده‌اى ؟ عايشه پاسخ داد : پيامبر فرمود :
خوارج بدترين مخلوقين هستند و برترين انسان‌ها آنها را به قتل مىرساند . » « 2 »
شبهه
شبهه
در برخى اخبار ، نوعى بىميلى نسبت به نذر ديده مىشود ، به دو روايت زير توجه كنيد :
عبد اللّه بن عمر از پيامبر نقل كرده كه وى فرمود : نذر نه چيزى را جلو مىاندازد و نه عقب مىبرد ، نذر تنها از بخيل چيزى كم مىكند .
( ان ) النذر لا يقدم شيئا و لا يؤخر و انما يستخرج ( بالنذر ) من البخيل . « 3 »
ابو هريره نيز از رسول خدا آورده است : نذر نكنيد كه نذر در برابر آنچه مقدر شده ،
( 1 ) - شرح نهج البلاغة ابن ابى الحديد ، ج 15 ، ص 72 . ( 2 ) - البداية و النهاية ، ج 7 ، ص 337 . ( 3 ) - صحيح بخارى ، ج 7 ، ص 232 ؛ صحيح مسلم ، ج 5 ، ص 77 .