مبانى تشيع در منابع تسنن (فارسى) — الصفحة ٢٤٤
شفاعت‌شوندگان
« از امت من كسانى هستند كه بيش از دو قبيله ربيعه و مضر را شفاعت مىكنند . »
روايت مفصل رجوع مردم در صحنه‌ى محشر به آدم ، ابراهيم ، موسى ، عيسى عليهم السّلام و سرانجام به رسول خدا و درخواست باز شدن در بهشت ، نيز در « مستدرك » حاكم نقل شده است . « 1 »
شفاعت‌شوندگان
شفاعت‌شوندگان
گستره‌ى وسيعى كه براى شفاعت بيان كرديم ، بستگى به اين دارد كه شفاعت شونده استعداد و شايستگى شفاعت را داشته باشد . كسى كه در وجودش چنين استعدادى نيست ، چگونه مىتواند مشمول شفاعت شود ؟ بنابراين شفاعت شونده ، بايستى با خداوند خود ارتباطى در دنيا ايجاد كرده باشد . قرآن در اين باره مىفرمايد :
لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً . « 2 »
« آنان هرگز مالك شفاعت نيستند ، مگر كسى كه نزد خداوند رحمان ، عهد و پيمانى دارد . »
مراد از عهد ، اعتقادات سالم و كارهاى نيك است . در آيه‌ى ديگر ، شرط شفاعت شونده ، رضايت خداوند از او بيان شده است .
. . . وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ . « 3 »
« . . . و آنان جز براى كسى كه خدا خشنود است ، شفاعت نمىكنند ، و از ترس او بيمناكند . »
شرط شفاعت ، خشنودى خداوند از انسان است ؛ و به‌طبع ، خدا از كسى خشنود است كه اعتقادش را تصحيح كرده و خداترس باشد . اگر چنين شخصى ، گناهان بسيار داشته و فرصت توبه در دنيا از او سلب شده و اين لغزش‌ها را با خود به صحنه قيامت آورده باشد ، چه‌بسا مشمول شفاعت شود .
( 1 ) - المستدرك على الصحيحين ، ج 4 ، ص 588 . ( 2 ) - مريم ، 87 . ( 3 ) - انبياء ، 28 .