فلسفه و اسرار حج (فارسى) — الصفحة ١٥٧
فصل بيستم : حقيقت معنوى مناسك
براى اداى حج بانگ برآور » ، « 1 »
و ترسناك باشد از اينكه به او گفته شود : پذيرفته نيستى و نيك بختى ندارى .
به فضل و كرم خداوند تعالى قبولى حج خود را آرزومند ، و در عين حال از خشم خداوند ، به سوى حضرتش گريزان باشد و به او پناه برد .
نيكوترين مزد و ثواب را از درگاه او اميد داشته باشد . بلكه به پيروى اهل ولاء و سالكان راه حضرت كبريا همهء شهوات را در حقيقت از خود دور كند ، و جامه‌هاى خوشى و آسايش را بيفكند ، و به طريقهء طالبان كمال عقبى و عاشقان جمال مولى ، در درياى بىآلايشى مطلق غسل كند و احرام يكتا پرستى حضرت حق را در تن گيرد ، تا در برابر اين اظهار مسكنت و اداى مراسم عبوديت سر او را خلعت ربوبى پوشانند ، و از آلايش عالم خاكى به آرايش ارائك پاكى رسانند ، و هنگام بانگ‌ها و بلند شدن آوازها براى تلبيه ، خروج مردم را از قبور هنگام دميدن در صور متذكر شود و حالت هجوم آوردن آنان را براى اجابت نداى حضرت حق تعالى - و نداند كسى كه از قبول‌شدگان و تقرب‌يافتگان است يا از راندگان و دورشوندگان كه پروردگار عالميان نظرى به سوى آنان نخواهد فرمود - يادآور گردد .
موقع دخول در شهر مكه متذكر شود كه در حرم محترم خداوند متعال در آمده است . و از جهتى ترسناك باشد كه مبادا از
( 1 ) . حج ، آيهء 27