فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٥٢

احْمى

احلام رزينة . خ 231 ص 761 س 3 الاحلام العظيمة . خ 234 ص 800 س 2

احْلَّت

احْلَّت

: جا داد . مص . احْلال ر . ح ل ل - احلت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب از باب افعال است .

او احلتهم الا الضنك . خ 110 ص 345 س 3

احَلُّوا

احَلُّوا

: جا دادند ، وارد كردند . مص . احْلال ر . ح ل ل - احلوا ، فعل ماضى جمع مذكر غايب از باب افعال است .

و احلوكم ورطات القتل . خ 234 ص 781 س 10

احْمَدُ

احْمَدُ

: سپاس مىگويم . ر . ح م د - احمد ، فعل مضارع متكلم وحده از باب ثلاثى مجرد است .

احمده استتماما لنعمته . خ 2 ص 41 س 3 احمده على عواطف كرمه . خ 82 ص 182 س 4

احْمَر

احْمَر

: سرخ . ر . ح م ر - احمر ، بر وزن افعل ، صفت مشبهه است . زيرا وزن افعل در صورتى كه بر رنگ و يا عيب دلالت كند صفت تفصيلى نيست .

يوما احمر . خ 72 ص 170 س 10 بالموت الاحمر . خ 101 ص 301 س 8

احْمَرَّ

احْمَرَّ

: سرخ شد . مص . احْمِرار ر . ح م ر - احمرّ ، فعل ماضى مفرد مذكر غائب است و با ( اذا ) معنى مضارع يافته و چون پيش از آن نيز كان آمده لذا معنى ماضى استمرارى ( سرخ مىشد ) يافته است .

كان رسول اللّه ( ص ) اذا احمر البأس . ن 9 ص 845 س 10

احْمى

احْمى

: گرم و سوزان كرد . مص‌احْماء ر . ح م ى - احمى ، فعل ماضى مفرد مذكر غائب از باب افعال است .

احمى مواسمه . خ 107 ص 321 س 7