فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٣٨١

تَسُلُّ

و تسقط منه محصودة . خ 145 ص 440 س 8

تَسَقُّط

تَسَقُّط

: فرو افتادن . ر . س ق ط - تسقّط ، مصدر باب تفعّل است .

او التسقط فيها .

تَسْكُرون

تَسْكُرون

: مست مىشويد . ر . س ك ر - تسكرون ، فعل مضارع جمع مذكّر حاضر ثلاثى مجرّد است .

تسكرون من غير شراب . خ 229 ص 755 س 7

تَسْكُنْ

تَسْكُنْ

: مىآرمد ، آرام مىگيرد ، ساكن مىشود . ر . س ك ن - تسكن ، فعل مضارع مفرد مؤنث غايب ثلاثى مجرّد است .

فتسكن الى صواحبها . ك 76 ص 1122 س 3

تَسْكُنُون

تَسْكُنُون

: مىآرميد ، آرام مىگيريد ، ساكن مىشويد . ر . س ك ن - تسكنون ، فعل مضارع جمع مذكّر حاضر ثلاثى مجرّد است .

و تسكنون فيما خربوا . خ 212 ص 695 س 5

تَسْكين

تَسْكين

: آرام كردن ، آرامش دادن . ر . س ك ن - تسكين ، مصدر باب تفعيل است .

تسكينا لاطرافهم . خ 234 ص 798 س 2

تسلك

تسلك

: در پيش مىگيرى ، مىروى . ر . س ل ك - تسلك ، فعل مضارع مفرد مذكّر حاضر ثلاثى مجرّد است .

و تسلك سبيله . ن 71 ص 1073 س 6

لا تَسْلُكُوه

لا تَسْلُكُوه

: در پيش نگيريد آن را ، نرويد در آن . ر . س ل ك - لا تسلكوا ، فعل نهى جمع مذكّر حاضر ثلاثى مجرّد است .

طريق مظلم فلا تسلكوه . ك 279 ص 1225 س 2

تَسُلُّ

تَسُلُّ

: مىراند . ر . س ل ل - ابن ابى الحديد گويد : كلام ذيل مأخوذ است از همان كلام لا رأى لمن لا يطاع . زيرا عدم اطاعت ناشى