فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٣٧٢

تُزُوِّجَ

تَزْكِيَة

تَزْكِيَة

: خود را ستودن ، خودستائى كردن .

من تزكية المرء نفسه . ن 28 ص 894 س 4 - قرآن نيز در همين معنى مىگويد : فلا تزكوا انفسكم .

« خودستائى نكنيد . » نجم ، 32

لا تَزُلْ

لا تَزُلْ

: حركت نكن ، نجنب . ر . ز و ل - لا تزل ، فعل نهى مفرد مذكر حاضر اجوف ثلاثى مجرّد است .

تزول الجبال و لا تزل . خ 11 ص 62 س 3

انْ تَزِلَّ

انْ تَزِلَّ

: اين كه بلرزد ، اين كه ليز بخورد . ر . ز ل ل - تزل ، فعل مضارع مفرد مؤنث غايب است كه منصوب به حرف ناصب ( ان ) شده است .

عسى ان تزل به . خ 99 ص 295 س 12

لَمْ تَزَلْ

لَمْ تَزَلْ

: همواره .

- لم تزل ، فعل جحد مفرد مؤنث غايب اجوف ثلاثى مجرّد است .

قم تزل الكرامة تتمادى . خ 164 ص 537 س 10 لم تزل لهم دارا . خ 230 ص 758 س 5

تُزْلَفُ

تُزْلَفُ

: نزديك گرديده مىشود . مص . ازلاف ر . ز ل ف - تزلف ، فعل مضارع مفرد مؤنث غايب مجهول از باب افعال است .

و بالقيامة تزلف الجنة . خ 155 ص 488 س 5

تَزْهَقُ

تَزْهَقُ

: جان مىدهد . ر . ز ه ق - تزهق ، فعل مضارع مفرد مؤنث غايب ثلاثى مجرّد است .

فتزهق كل مهجة . خ 186 ص 629 س 10

تَزْهيد

تَزْهيد

: بى ميل كردن ، برنا خواهانى برانگيختن . ر . ز ه د - تزهيد ، مصدر باب تفعيل است .

تزهيدا لاهل الاحسان . ن 53 ص 1000 س 2

تُزُوِّجَ

تُزُوِّجَ

: زناشوئى كرده شد ، به نكاح در آورده شد . مص . تزوّج ر . ز و ج