فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٢٠

ابْرَحَ

- ابدى فعل مضارع متكلم وحده از باب افعال است .

فابدى للناس حسن ظاهرى . ك 268 ص 1221 س 7

ابْذَل

ابْذَل

: دهنده‌تر ، بخشنده‌تر . ر . ب ذ ل - ابذل بر وزن افعل صفت تفضيلى است . شرايط ساختن صفت تفصيلى بدين قرار است :

1 - بايد از ثلاثى مجرّد ساخته شود .

2 - بايد فعل آن بر رنگ و عيب دلالت نداشته باشد .

3 - بايد فعل آن متصرف تام باشد لذا از كان و بئس ساخته نمىشود .

4 - نبايد منفى باشد .

5 - بايد صلاحيت برترى را دارا باشد لذا اموت و افنى صحيح نيست .

6 - بايد معلوم باشد .

فابذل لما فى ايدينا ك 1142 ص 1142 س 6

ابْرَأُ

ابْرَأُ

: بيزارى مىجويم . ر . ب ر ء - ابَرء فعل مضارع متكلم وحده است . ر . ب ر ء انا ابرأ اليكم . ن 60 ص 1045 س 7

ابرأ

ابرأ

: بيزارتر . ر . ب ر ء - ابرأ صفت تفضيلى است ليكن چون در عبارت ذيل مضاف به ( الناس ) شده لذا معنى صفت عالى ( بيزارترين ) يافته است .

ابرأ الناس . ن 6 ص 840 س 11

ابْراج

ابْراج

: م بُرْج : كوشك و قلعه و كرانهء برآمده و قوىتر از قلعه . ر . ب ر ج اذ لا سماء ذات ابراج . خ 89 ص 224 س 3

ابْرار

ابْرار

: م . بارّ ، بُرّ : نيكوكار . ر . ب ر ر و ابرار اتقياء . خ 184 ص 613 س 6

ابْرَحَ

ابْرَحَ

: به شگفتى افكند ، بر كسى سختى نهاد ، بزرگ گردانيد . مص . ابراح ر . ب ر ح - ابن ابى الحديد گويد : ابرح ، صفت تفضيلى است و جهالة ، تميز آن است . و او قول كسانى ( از جمله