فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٤

آمَنُوا

آمِل

آمِل

: اميدوار ، آرزومند . ر . ا م ل لعطاء الآمل . ن 31 ص 924 س 16

آمَنَ

آمَنَ

: آسوده گردانيد . مص . ايمان ر . ا م ن - آمن ، فعل ماضى مفرد مذكر غائب از باب افعال است .

آمن فيها محلته . خ 1 ص 31 س 1

آمن

آمن

: گرويد . ايمان آورد . مص . ايمان ر . ا م ن اول من آمن به . خ 70 ص 166 س 7

لا آمَنُ

لا آمَنُ

: آسوده نيستم . ر . ا م ن - آمن ، مضارع متكلم وحده منفى از ثلاثى مجرد است .

لا آمن ذلك . خ 207 ص 687 س 5 لا آمن عليك . ن 31 ص 914 س 10

آمِن

آمِن

: آسوده ، بى بيم و هراس . ر . ا م ن - آمن ، اسم فاعل مفرد مذكر از ثلاثى مجرد است .

تفجع المترف الآمن . خ 102 ص 302 س 3 فان جار اللّه آمن . خ 147 ص 450 س 2 آمنا من معصيتهم . خ 184 ص 611 س 12

آمَن

آمَن

: بى بيم و هراس‌تر . ر . ا م ن آمن ، صفت تفصيلى است و چون به كلمهء بعد اضافه شده معنى صفت عالى ( بى بيم و هراس‌ترين ) يافته است .

و آمن يومه . خ 82 ص 192 س 8

آمنّا

آمنّا

: گرويديم . ايمان آورديم . مص . ايمان ر . ا م ن - آمنا ماضى متكلم مع الغير از باب افعال است .

ان يقولوا آمنا . خ 155 ص 490 س 14 انا آمنا . ن 64 ص 1054 س 4

آمِنّة

آمِنّة

: بى بيم و هراس . ر . ا م ن - آمنة ، اسم فاعل مفرد مؤنث است .

آمنة يوم الخوف الاكبر . ن 45 ص 967 س 7

آمَنُوا

آمَنُوا

: گرويدند . مص . ايمان ر . ا م ن