فرهنگ لغات نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٠٧

اسْلَفَ

داووا بها الاتسقام . خ 233 ص 770 س 14

اسْكُتْ

اسْكُتْ

: سكوت كنم . ر . س ك ت - اسكت ، فعل مضارع متكلم وحده از ثلاثى مجرد است .

و حرف شرط ( انْ ) حرف آخر آن را مجزوم و معنىاش را به مضارع التزامى دگرگون ساخته است .

و ان اسكت . خ 5 ص 57 س 8

اسْكُتْ

اسْكُتْ

: خاموش شو . ر . س ك ت - اسكت ، فعل امر مفرد مذكر حاضر از باب ثلاثى مجرد است .

اسكت قبحك اللّه . خ 183 ص 610 س 4

اسْكَنَ

اسْكَنَ

: جاى داد . مص . اسكان ر . س ك ن - اسكن ، فعل ماضى مفرد مذكّر غايب از باب افعال است .

ثم اسكن سبحانه . خ 1 ص 31 س 1 اسكنها اخاديد الارض . خ 164 ص 530 س 4 اسكن الدنيا خلقه . خ 182 ص 600 س 4

اسْكَنْتَ

اسْكَنْتَ

: جاى دادى . مص . اسكان ر . س ك ن - اسكنت ، فعل ماضى مفرد مذكر حاضر از باب افعال است .

اسكنته ارضك . خ 108 ص 329 س 2 اسكنته ارضك . خ 203 ص 673 س 3

انْ اسْلَسَ

انْ اسْلَسَ

: اگر سست كند ، شل كند . مص . اسلاس ر . س ل س - اسلس ، فعل ماضى مفرد مذكر غايب از باب افعال است . در اينجا به واسطهء حرف شرط ( انْ ) معنى مضارع يافته است .

ان اسلس لها . خ 3 ص 48 س 1

اسْلَفَ

اسْلَفَ

: پيش فرستاد ، گذرانيد . مص . اسلاف ر . س ل ف - اسلف ، فعل ماضى مفرد مذكر غايب از باب افعال است .

در ك 142 ص 1160 س 13 معنى مضارع ( پيش