مالكيت خصوصى در اسلام (فارسى) — الصفحة ١٢٦
نظرى به آيات كريمه :
و در مقام بيان بزرگى پاداش و اجرشان مىفرمايد .
7 - « كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ » . « 1 »
ترجمه : خداوند براى صدقه هفتصد برابر را وعده مىدهد و باز در آن حد ، محدود نكرده و مىفرمايد : « وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ » و در آيهء شريفه ديگر مىفرمايد : « كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصابَها وابِلٌ » « 2 » به باغى تشبيه كرده كه در كوهساران واقع و از هواى خوب و باران‌هاى درشت دانه استفاده نموده و طبعاً ميوه‌هاى عالى و لطيف و لذيذ چند برابر مىدهد .
و باز مىفرمايد :
8 - « يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ » . « 3 »
خدا ربا را ( اندك اندك ) تباه مىسازد و صدقات را بارور مىكند . در مقابل عمل ناچيز پاداش بسيار زياد و در برابر چيز زودگذر اجر دائم عنايت مىفرمايد .
9 - « و بالاتر و والاتر از همه اين است كه صدقه دهنده و گيرنده را تجليل و تكريم نموده و مىفرمايد : « أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ » . « 4 »
خدا خودش صدقات را مىگيرد پس فقط خدا را در نظر بگيريد و تنها از او اجر بخواهيد و بر كسى منت نگذاريد و از احدى توقع تشكر و پاداش ننمائيد .
و ضمناً فقرا را از تحقير مىرهاند ، زيرا صاحب ثروت صدقهء مالش را به خدا مىدهد و فقرا نيز از خدا مىگيرند و صاحب مال هيچ‌گونه منتى به فقرا ندارند .
در بعضى از آيات شريفه مؤمنين را امر به انفاق كرده و از بندگان خود استقراض مىنمايد .
خداوند سبحان با كمال كرم و لطفى كه به بندگان خود دارد آنچه را كه به آنان ارزانى داشته ، مال آنها دانسته و از آنان قرض خواسته است ، آنها را مالك ديده و خود از آنان قرض مىخواهد و انفاق در راه خدا را قرض ناميده است ، تو گوئى كه مؤمنين مالى را كه به فقرا مىدهند يا در راههاى خير براى خدا صرف مىكنند به خدا قرض مىدهند و اين تعبير بهترين تجليل از انفاق كنندگان است كه در مقابل خدا وام‌دهنده محسوب مىشوند و به خدا قرض مىدهند .
و همچنين بهترين تكريم است براى فقرا كه از مال خدا ( كه از مؤمنين قرض گرفته شده است ) خرج مىكنند .
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 261 . ( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 265 . ( 3 ) - سورهء بقره ، آيهء 276 . ( 4 ) - سورهء توبه ، آيهء 104 .