كشكول اهل بيت (ع) (فارسى) — الصفحة ٢٩
آنچه تواضع مىآورد
است . انَّ اللّهَ عَلى كُلِّ شَيْىءٍ قَديرٌ .
و اين انسان است كه طبق شهادت قرآن كريم ضيعف خلق شده است ؛ خُلِقَ الانْسانُ ضَعِيفاً و بدون عنايت حضرت حق قادر به انجام هيچ كارى نيست . چه بسيار افرادى كه خود را قادر بر هر كارى مىپنداشتند ؛ امّا با كوچكترين و ناچيزترين موجودات از پاى در آمدند . نمونه بارز اين افراد « نمرود » بود كه بر اثر تكبّر و غرور فراوانى كه داشت به وسيلهء كوچكترين و ضعيف‌ترين موجودات يعنى پشه از پاى در آمد .
2 . توجه به عيب‌هاى خود و تجسس نكردن در عيوب مردم
اين نكته را شاعر توانا مرحومه مغفوره « پروين اعتصامى » كه قبرش در كنار مضجع پاك و مطهّر حضرت معصومه عليها السلام است به زيبايى به نظم در آورده است :
سير يك روز طعنه زد به پياز * كه تو مسكين چقدر بد بويى
گفت : از عيب خويش بى خبرى * زين ره از خلق عيب مىجويى
گفتن از زشترويىِ دگران * نشود باعثِ نكو رويى
تو گمان مىكنى كه شاخِ گلى * به صف سرو و لاله مىرويى
يا كه همبوى مشك تاتارى * يا ز ازهار باغ ميمونى
خويشتن بى سبب بزرگ مبين * تو هم از ساكنان اين كويى
ره ما گر كج است و ناهموار * تو خود اين ره چگونه مىپويى
در خود آن بِهْ كه نيك‌تر نگرى * اوّل آن بِهْ كه عيب خود نگرى
ما زبونيم و شوخ جامه و پست * تو چرا شوخ تن نمىشويى
در روايات فراوانى بر اين نكته تأكيد شده است كه مسلمان نبايد به دنبال عيب ديگران باشد ، و قبل از آنكه به عيب ديگران مشغول شود بايد خويشتن را وارسى كند و عيوب خود را زير ذرّبين محاسبه قرار دهد . يكى از عوارض وضعى عيجويى اين است كه اگر كسى با تجسّس و عيجويى عيب‌هاى ديگران را بر ملا كرد و باعث آبرو ريزى ديگران شد ، آبروى خود او نيز در معرض خطر قرار مىگيرد . وجود مبارك