فاطمه (س) حامى ولايت (فارسى) — الصفحة ١٤
فصل اول : ولايت و رهبرى
امام باقر عليه السلام در روايت ديگرى پس از ذكر پنج پايهء ذكر شده براى اسلام ، مىفرمايد :
وَ لَمْ يُنادَ بِشَىءٍ ما نُودِىَ بِالوِلايَةِ يَوْمَ الغَدِيرِ « 1 »
ولايت در برخى روايات مساوى با دين حق خوانده شده است و به‌گونه‌اى است كه اگر ولايت نباشد گويا كه دين باقى نمىماند . در تفسير نورالثقلين آمده است :
امَرَ رَسُولَهُ بِالوِلايَةِ لِوَصِيِّهِ وَالوِلايَةُ هِىَ دِينُ الحَقِّ « 2 »
خداوند رسولش را بر ابلاغ ولايت براى وصى پيامبر امر كرد و ولايت همان دين حق است .
در روايات معصومين « ولايت » بهترين اعمال امت پيامبر صلى الله عليه و آله دانسته‌شده است . از امام صادق عليه السلام دربارهء معناى « حَىِّ عَلى خَيْرِالْعَمَلِ » سؤال شد ، فرمود :
خَيْرُ الْعَمَلِ الْوَلايَةِ » « 3 »
اين روايات و آيات و احاديث ديگر علاوه بر اهميت ولايت و امامت بر اهميت والى و امام نيز دلالتى آشكار دارد . از اين رو شيعه معتقد است امامان عليهم السلام از جانب خدا تعيين و به‌وسيلهء رسول خدا صلى الله عليه و آله به‌عنوان جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله و زمامدارى دين و دنياى مردم معرفى مىگردند . امام
( 1 ) - اصول كافى ، ج 2 ، باب دعائم‌الاسلام ، ح 8 .
( 2 ) - نورالثقلين ، ج 5 ، ص 317 و تفسير شريف لاهيجى ، ج 4 ، ص 207 .
( 3 ) - فلاح السائل ، ص 137 .