مسكن الفؤاد (تسلية العباد) (فارسى) — الصفحة ١١٦

درجات رضا

اسيرش نخواهد رهايى ز بند * شكارش نجويد خلاص از كمند

چو پروانه آتش به خود در زنند * نه چون كرم پيله به خود در تنند

دلارام در بر دلارام جوى * لب از تشنگى خشك و بر طرف جوى

نگويم كه بر آب قادر نيند * كه بر شاطى نيل ، مستسقىاند

تو را عشق همچون خودى ز آب و گل * ربايد همى صبر و آرام دل

به بيداريش فتنه بر خط و خال * به خواب اندرش پايبند خيال

به صدقش چنان سر نهى بر قدم * كه بينى جهان با وجودش عدم

گرت جان بخواهد به كف بر نهى * و گر تيغ بر سر نهد ، سر نهى

چو عشقى كه بنياد آن بر هواست * چنين فتنه انگيز و فرمان رواست

عجب دارى از سالكان طريق * كه باشند در بحر معنى غريق

ز سوداى جانان به جان مشتعل * به ذكر حبيب از جهان مشتغل

به ياد حق از خلق بگريخته * چنان مست ساقى كه مىريخته

نشايد به دارو دوا كردشان * كه كس مطلع نيست بر دردشان

چنان فتنه بر حسن صورت نگار * كه با حسن صورت ندارند كار

ندادند صاحبدلان دل به پوست * اگر ابلهى داد ، بىمغز اوست

مى صاف وحدت كسى نوش كرد * كه دنيا و عقبى فراموش كرد