كشكول حكمت (فارسى) — الصفحة ٢٩٢

الشقاء كلّ الشقاء

شعر

در حديث آمده است كز دل دوست * به دل دوست ، رهگذر باشد

شعر

من آزارِ مورى نكردم به عمر * ولى مور ، من را بس آزار كرد

بسا وقت بر پيكرم نيش زد * از اين زندگانيم بيزار كرد

به بيدارى از چشم منْ خواب بُرد * ز خواب خوشم گاه ، بيدار كرد

تن نازك كودكم را گزيد * ببين تا به كودك چه رفتار كرد

بسا دانه از خرمنِ من رُبود * به سوراخِ خود بُرد و انبار كرد

به ظرف عسل ، رفت و بس خورد و مُرد * توجّه نه بر شهد و مقدار كرد

به شيرينى و ميوه ، بسيار رُفت * نه يك دفعه ، اين كار ، صد بار كرد

به هر جاى كاشانه‌ام نَقْب زد * به هر سوى ، سوراخ ديوار كرد

به ظرف غذايم بسى حمله بُرد * همه ضايعم شام و ناهار كرد

از او تنگ‌تر ، چشمِ مخلوق نيست * كه چشممِ ورا ديد و ديدار كرد