كشكول حكمت (فارسى) — الصفحة ١٩٦

الحرب خدعة

گردون چو نمىگردد ، بر كام كسى هرگز * گيرم كه تواند بود ، مهر از تو و ماه از من

كبكى به هَزارى گفت : پيوسته بهارى نيست * اين خنده و افغان چيست ، گل از تو گياه از من

( افسر )

شعر

حيف باشد كه بر اين آفاق و انفس ننگرى * آسمان تا بنگرى ملك است و آفاق است و نفس !

( ملك الشعراى بهار )

شعر

در دورهء تجريد ، بزرگى به نَسَب نيست * عيسى به فلك سود سر بىپدرى را

( تقى )

شعر

رقيبا من نمىگويم گل و باغ و بهار از من * بهار از تو ، گل از تو ، هر دو عالم از تو ، يار از من

( خالص )

شعر

دل چو شد غافل ز حق ، فرمان‌پذيرِ تن شود * مىبرد هر جا كه خواهد اسب ، خواب‌آلوده را

( صائب )