كشكول حكمت (فارسى) — الصفحة ١٦٣

نزول الأذان و الإقامة

شعر

به روزگار جوانى ، بيازمايى كسان * ببين فرشته خصال‌اند يا كه ديو و ددند

براى خويش رفيقى شفيقْ گلچين كن * ز مردمى كه هنرپيشه‌اند و باخردند

( افسر )

شعر

آن شنيدم كه رادمرد بزرگ * پايهء مردمى چنين بنهاد

كه نه از كس فريب بايد خورد * و نه كسى را فريب بايد داد

( افسر )

شعر

صبا مكن به حريفان زيردست آزار * بگو كه كاركنان فلك ، زبردستند

( آذر بيگدلى )

شعر

اين بيت را كه از اثر طبع ديگرى است * بر قبرشان نثار چو عقد گهر كند :

ديدى كه خون ناحقِ پروانه ، شمع را * چندان امان نداد كه شب را سحر كند ؟

( ملك الشعراى بهار )

شعر

خير ، پنهان كن اگر دارى طمع اجرى به حشر * دانه چون در خاك پنهان ، كشت حاصل مىشود

( مقيمى )

شعر

مكن به چشم حقارت نظر به درويشان * كه بىنياز جهان‌اند اگر تهى دست‌اند

( هاتف اصفهانى )