مفاتيح الجنان (فارسى) — الصفحة ٨٦٧

بخش سوم : در زيارت قبور مؤمنان ( رضى اللّه عنهم اجمعين )

خوابگاهش با آن گسترده مىشود ، سپس فرمود : هركس ميّت را با دادن صدقه مهربانى كند ، براى اوست نزد خدا از پاداش ، مانند كوه احد ، و روز قيامت در سايهء عرش خدا مىباشد ، روزى كه سايه‌اى جز سايهء عرش خدا نيست . زنده و و مرده به اين صدقه نجات مىيابند . حكايت شده : امير خراسان را در خواب ديدند ، كه مىگفت : براى من آنچه را كه براى سگان خود مىاندازيد بفرستيد ، كه به آن نيازمندم . بدان كه زيارت قبور مؤمنان ثواب بسيار دارد ، و علاوه بر فوايد عظيمه‌اى كه بر آن مترتّب است ، باعث عبرت و آگاهى و زهد و بىميلى به دنيا ، و رغبت در آخرت مىشود ، و به هنگام اندوه بسيار ، و شادى فراوان ، بايد به قبرستان رفت ، عاقل آن است كه در قبرستان از اموات عبرت بگيرد ، تا حلاوتدنيا از دلش بيرون رود ، و شهد كالاى دنيوى در كامش تلخ گردد ، و در فناى دنيا و دگرگونى احوال آن تفكر كند و توجه كند كه او نيز به نزديكترين زمان مثل ايشان خواهد شد و دستش از عمل كوتاه و باعث عبرت ديگران شود . راستى كه شيخ نظامى در گفته‌اش زيبا سروده است :

زنده ولى در صف افسردگان * رفت به همسايگى مردگان

حرف فنا خوان ز هر لوح پاك * روح بقا جست ز هر روح پاك

كارشناسى پى تفتيش حال * كرد از او بر سر راهى سؤال

كين همه از زنده رميدن چراست * رخت سوى مرده كشيدن چراست

گفت پليدان به مغاك اندرند * پاك نهادان ته خاك اندرند

مرده‌دلالنند به روى زمين * بهر چه با مرده شوم همنشين

همدمى مرده دهد مردگى * صبحت افسرده‌دل افسردگى

زير گل آنان‌كه پراكنده‌اند * گرچه به تن مرده به دل زنده‌اند

مرده‌دلى بود مرا پيش از اين * بسته هر چون‌وچرا پيش از اين

زنده شدم از نظر پاكشان * آب حيات است مرا خاكشان

روايت شده است كه خداى متعالى به عيسى ( دورد بر او ) وحى فرمود : از ديده‌ات به من اشك ببخش ،