فلسفه نهضت حسينى (فارسى) — الصفحة ١١٧

فقر عريان

زندگى آن را ، سكون غار و كوه * زندگى اين را ، زمرگ باشكوه

آن ، خدا را جستن از ترك بدن * اين ، خودى را برفسان حق زدن

آن ، خودى را كشتن و واسوختن * اين ، خودى را چون چراغ افروختن

فقر ، چون عريان شود زير سپهر * از نهيب او بلرزد ماه و مهر

فقر عريان ، گرمى بدر و حنين * فقر عيان ، بانگ تكبير حسين

فقر را تا ذوق عريانى نماند * آن جلال اندر مسلمانى نماند

واى ما ، اى واى اين دير كهن * تيغ لا در كف ، نه تو دارى نه من

دل زغير اللَّه ، بپرداز اى جوان * اين جهان كهنه در بازار اى جوان

تا كجا بىغيرت دين زيستن * اى مسلمانان ! اين زيستن

مرد حق باز آفريند خويش را * جز به نور حق نبيند خويش را

بر عيار مصطفى خود را زند * تا جهان ديگرى پيدا كند « 1 »

( 1 ) . كليات اشعار اقبال : چه بايد كرد .