منتخب الصحيفة الرضوية (منتخب صحيفه رضويه) (فارسى) — الصفحة ٢٥٧
1 - دعاى اوّل
عَفْوِكَ ، وَالنَّاشِرُ عَلَى الْخاطِئينَ جَناحِ سِتْرِكَ ، وَأَنْتَ
عفو و بخششت ، و گستراننده‌اى بر خطاكاران بال پوشش خود را ، و تو
الْكاشِفُ لِلضُّرِّ بِيَدِكَ . فَكَمْ مِنْ سَيِّئَةٍ أَخْفاها حِلْمُكَ
برطرف‌كنندهء بيچارگى و زيانكارى با دست خود هستى . پس چه بسيار از گناهان كه آن را حلم و بردبارى تو
حَتَّى دَخَلَتْ ، وَحَسَنَةٍ ضاعَفَها فَضْلُكَ حَتَّى عَظُمَتْ
پوشانيد ، تا از بين رفت ، و ( چه بسيار ) كار خوبى كه فضل و احسان تو آن را دو چندان نمود تا
عَلَيْها مُجازاتُكَ ، جَلَلْتَ أَنْ يُخافَ مِنْكَ إِلَّا الْعَدْلُ ،
كيفرت بر آن بسيار شد ، تو برتر از آن هستى كه از تو ترسيده شود ( كسى ) مگر به خاطر عدالت تو ،
وَأَنْ يُرْجى مِنْكَ إِلَّا الْإِحْسانُ وَالْفَضْلُ ، فَامْنُنْ عَلَيَّ
و از تو جز لطف و احسان اميد برده شود ، پس بر من
بِما أَوْجَبَهُ فَضْلُكَ ، وَلاتَخْذُلْني بِما يَحْكُمُ بِهِ عَدْلُكَ .
به آنچه فضل و احسانت ايجاب مىكند منّت گذار ، و به آنچه عدل و انصافت حكم مىكند خوار مگردان ،
سَيِّدي لَوْ عَلِمَتِ الْأَرْضُ بِذُنُوبي لَساخَتْ بي ، أَوِ
اى سرور من ؛ اگر زمين گناهم را بداند مرا در خود فرو مىبرد ، يا
الْجِبالُ لَهَدَّتْني ، أَوِ السَّمواتُ لَاخْتَطَفَتْني ، أَوِ الْبِحارُ
اگر كوه‌ها بدانند مرا درهم مىشكنند ، يا اگر آسمان‌ها بدانند با سرعت مىربايند ، يا اگر درياها
لَأَغْرَقَتْني ، سَيِّدي سَيِّدي سَيِّدي ، مَوْلايَ مَوْلايَ
بدانند مرا غرق مىسازند . سرور من ؛ سرور من ؛ سرور من ؛ مولاى من ؛ مولاى من ؛
مَوْلايَ قَدْ تَكَرَّرَ وُقُوفي لِضِيافَتِكَ فَلاتَحْرِمْني ما
مولاى من ؛ ماندن و توقّف من براى ضيافت و مهمانى تو پياپى انجام گرفته ، پس از آنچه به
وَعَدْتَ الْمُتَعَرِّضينَ لِمَسْأَلَتِكَ . يا مَعْرُوفَ الْعارِفينَ ،
درخواست كنندگان و گدايانت وعده فرموده‌اى مرا محروم مگردان . اى شناخته‌شدهء صاحبان معرفت ؛
يا مَعْبُودَ الْعابِدينَ ، يا مَشْكُورَ الشَّاكِرينَ ، يا جَليسَ
اى معبود عبادت كنندگان ؛ اى شكرگزارىشدهء شكركنندگان ؛ اى همنشين
الذَّاكِرينَ ، يا مَحْمُودَ مَنْ حَمِدَهُ ، يا مَوْجُودَ مَنْ
كسانى كه به ياد او هستند ؛ اى ستايش‌شدهء كسى كه او را ستايش كرده ؛ اى يافت شدهء هر كه
طَلَبَهُ ، يا مَوْصُوفَ مَنْ وَحَّدَهُ ، يا مَحْبُوبَ مَنْ أَحَبَّهُ ،
او را طلب كند ؛ اى توصيف‌شدهء هر كه او را يگانه بخواند ؛ اى محبوب هر كه او را دوست بدارد ؛
يا غَوْثَ مَنْ أَرادَهُ ،