منتخب الصحيفة الرضوية (منتخب صحيفه رضويه) (فارسى) — الصفحة ١٩٥

5 - عوذه‌اى از امام رضا عليه السلام

عَلى أَعْداءِ اللَّهِ الْفاسِقينَ ،

حجّت خدا پيروز گشت ، حكم او بر همهء دشمنان تبه‌كار ،

وَجُنُودِ إِبْليسَ أَجْمَعينَ ، لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلّا أَذىً وَإِنْ

و لشكريان ابليس چيره شد ، « هرگز زيانى به شما نرسانند جز اينكه آزار دهند ، و اگر

يُقاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبارَ ثُمَّ لايُنْصَرُونَ * ضُرِبَتْ

به مبارزه و نبرد با شما آيند ميدان را ترك كرده و بگريزند و پس از آن هرگز يارى نشوند * آن‌ها

عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَما ثُقِفُوا « 1 » اخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتيلًا ،

محكوم به ذلّت و خوارى شدند ، هر كجا آنان پيدا شوند » بايد گرفته و به شدّت به قتل برسند ،

لايُقاتِلُونَكُمْ جَميعاً إِلّا في قُرىً مُحَصَّنَةٍ أَوْ مِنْ

« با شما به طور دسته‌جمعى نمىجنگند مگر در قريه‌هاى حصار كشيده شده يا

وَراءِ جُدُرٍ بَأْسُهُمْ بَيْنَهُمْ شَديدٌ تَحْسَبُهُمْ جَميعاً

پشت ديوارها ، ناراحتى و گرفتارى آن‌ها بين خودشان سخت و دشوار است ، آن‌ها را مجتمع و باهم مىپندارى

وَقُلُوبُهُمْ شَتَّى ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لايَعْقِلُونَ « 2 »

تَحَصَّنْتُ

در حالى كه دل‌هاىشان پراكنده است ، و اين بخاطر آن است كه آنها انديشه نمىكنند » ، خود را حفظ مىكنم

مِنْهُمْ بِالْحِصْنِ الْمَحْفُوظِ ، فَمَا اسْطاعُوا أَنْ يَظْهَرُوهُ

از آنان به حصار و دژى كه محفوظ است ، پس نتوانستند كه بر آن چيره شوند

وَما اسْتَطاعُوا لَهُ نَقْباً . آوَيْتُ إِلى رُكْنٍ شَديدٍ ،

و نتوانستند كه به آن راه پيدا كنند . در جايگاه محكمى مأوا گرفتم ،

وَالْتَجَأْتُ إِلى كَهْفٍ رَفيعٍ ، وَتَمَسَّكْتُ بِالْحَبْلِ الْمَتينِ ،

و در پناهگاه بلندى پناهنده گشتم ، و به ريسمان محكم چنگ زدم ،

وَتَدَرَّعْتُ بِدِرْعِ اللَّهِ الحَصينَةِ ، وَتَدَرَّقْتُ بِدَرَقَةِ

و به زره محكم الهى زره‌پوش شدم ، و به سپر

أَميرِالْمُؤْمِنينَ ، وَتَعَوَّذْتُ بِعَوْذَةِ سُلَيْمانِ بْنِ داوُدَ ،

امير مؤمنان سپر گرفتم ، و به تعويذ سليمان بن داود تعويذ آويختم ،

وَتَخَتَّمْتُ بِخاتَمِهِ ، فَأَنَا حَيْثُما سَلَكْتُ آمِنٌ مُطْمَئِنٌّ ،

و به انگشتر او تختّم نمودم و آن را در انگشت كردم ، لذا هر راهى بپيمايم ايمن هستم و آرامش دارم ،

وَعَدُوّي فِي الْأَهْوالِ حَيْرانٌ ، قَدْ حُفَّ بِالْمَهانَةِ ،

و دشمن من در ميان وحشت‌ها سرگردان است ، خوارى و سستى گرد او را گرفته ،

وَأُلْبِسَ الذُّلَّ ، وَقُمِّعَ بِالصَّغارِ . ضَرَبْتُ عَلى نَفْسي

و لباس ذلّت به تن نموده ، و با كوچكى و حقارت سركوب گشته است ،

سُرادِقَ الْحِياطَةِ ،

( 1 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 111 و 112 . ( 2 ) . سورهء حشر ، آيهء 14