منتخب الصحيفة الرضوية (منتخب صحيفه رضويه) (فارسى) — الصفحة ١٩٤

5 - عوذه‌اى از امام رضا عليه السلام

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

بنام خداوند بخشندهء مهربان

لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ لَهُ ، أَنْجَزَ وَعْدَهُ ، وَنَصَرَ

جز خدا معبودى نيست ، او يكتايى است كه شريك ندارد ، وعده‌اش را وفا كرد ، و بنده‌اش را

عَبْدَهُ ، وَأَعَزَّ جُنْدَهُ ، وَهَزَمَ الْأَحْزابَ وَحْدَهُ ، فَلَهُ

يارى نمود ، و لشكرش را تقويت كرد و چيره ساخت ، و احزاب را درهم شكست ، پس

الْمُلْكَ وَلَهُ الْحَمْدُ . الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ ، أَمْسَيْتُ

پادشاهى از آنِ او است و او سزاوار ستايش است . ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است ،

وَأَصْبَحْتُ في حِمَى اللَّهِ الَّذي لايُسْتَباحُ ، وَذِمَّتِهِ الَّتي

صبح و شام كردم در پناه خداوند كه كسى راه داده نشود ، و در عهد و پيمان او كه

لاتُرامُ وَلاتُخْفَرُ ، وَفِي عِزِّ اللَّهِ الَّذي لايُذَلُّ وَلايُقْهَرُ ،

شكسته نشود و خيانت نگردد ، و در عزّت و اقتدار او كه خوار و سركوب نشود ،

وَفي حِزْبِهِ الَّذي لايُغْلَبُ ، وَفي جُنْدِهِ الَّذي لايُهْزَمُ ،

و در حزب او كه مغلوب نگردد ، و در لشكر او كه شكست‌داده نشود ،

وَحَريمِهِ الَّذي لايُسْتَباحُ . بِاللَّهِ اسْتَجَرْتُ وَبِاللَّهِ

و در حريم او كه حرمتش بر باد نرود . به خدا پناه جستم ، و به كمك خدا

أَصْبَحْتُ ، وَبِاللَّهِ اسْتَنْجَحْتُ وَتَعَزَّزْتُ وَتَعَوَّذْتُ

صبح كردم ، و به واسطهء خداوند توفيق و كاميابى طلب نمودم ، و عزّت يافتم ، و پناهنده شدم ،

وَانْتَصَرْتُ وَتَقَوَّيْتُ ، وَبِعِزَّةِ اللَّهِ قَوَّيْتُ عَلى أَعْدائي ،

و يارى گشتم و تقويت شدم ، و به عزّت و اقتدار خداوند بر دشمنانم نيرومند گشتم ،

وَبِجَلالِ اللَّهِ وَكِبْرِيائِهِ ظَهَرْتُ عَلَيْهِمْ ، وَقَهَرْتُهُمْ

و به جلال و كبريائى او بر آنان چيره شدم ، و

بِحَوْلِ اللَّهِ وَقُوَّتِهِ ، وَاسْتَعَنْتُ عَلَيْهِمْ بِاللَّهِ ، وَفَوَّضْتُ

به توانايى و نيروى او آنان را سركوب نمودم ، و همواره به سبب خداوند بر آنان يارى جُستم ، و

أَمْري إِلَى اللَّهِ ، وَحَسْبِيَ اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكيلُ ، وَتَراهُمْ

كارم را به خدا واگذار كردم ، و خداوند مرا بس است و او خوب دفاع‌كننده و پشتيبانى است ، و مىبينى ايشان را

يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لايُبْصِرُونَ . أَتى أَمْرُ اللَّهِ ، فَلَجَتْ

كه به سوى تو نگاه مىكنند در حالى كه نمىبينند . فرمان خدا آمد ، پس

حُجَّةُ اللَّهِ ، غَلَبَتْ كَلِمَتُهُ