قصص القرآن (قصه هاى قرآنى) (فارسى) — الصفحة ٥٢١

واكنش مسلمانان در برابر پيمان صلح

ابو بكر گفت : چرا او رسول خدا است . پرسيد ، مگر ما مسلمان نيستيم ، گفت : چرا مسلمان هستيم ، پس عمر ادامه داد : مگر قريش مشرك نيستند ، ابو بكر گفت : چرا آنها مشركند .

عمر گفت : پس روى چه حسابى ما بايد دين خود را خوار و ذليل ببينيم ؟

ابو بكر پاسخ داد : اوامر محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم را اطاعت كن ، زيرا من شهادت مىدهم كه او رسول خداست و ما نيز مسلمانيم و بايد حكم او را بپذيريم .

عمر گفت : من هم شهادت مىدهم كه محمد رسول خداست و سوگند مىخورم از روزى كه در خانه « ابن أرقم » مسلمان شدم ، تا امروز در دين خود ترديد پيدا نكرده‌ام و عقايد من مشوش نشده است ، اما امروز ترديد در فكر من نفوذ كرده و وسوسه وجودم را فراگرفته است .

ابو بكر گفت : شفاى درد و تسكين اعصاب تو ، ملاقات با محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم است ، نزد او برو و مشكل خود را با او در ميان بگذار .

عمر به سرعت خود را به رسول اللّه رساند و بار ديگر سؤالات خود را تكرار كرد و گفت :

مگر شما رسول خدا نيستى ؟

حضرت فرمود : چرا من رسول خدا هستم .

عمر گفت : مگر ما مسلمان نيستيم ؟

حضرت فرمود : چرا ما مسلمان هستيم .

عمر گفت : مگر قريش مشرك نيستند ؟

فرمود : چرا قريش مشركند .

گفت : پس چرا بايد راضى باشم كه دين ما ذليل گردد ؟

حضرت فرمود : من بندهء خدا و رسول او هستم ، هرگز با دستورات او مخالفت نميكنم و خدا هم مرا تنها نخواهد گذاشت .

عمر گفت : مگر شما به ما وعده نداده بودى كه به زودى به خانهء خدا مىرويم و كعبه را طواف مىكنيم ؟